29 Eylül 2008 Pazartesi

"Klasik" Duruş

Klasik romanların eskisi kadar ilgi görmediğini yakın zamanlarda iyice idrak ettim. İki üç gün önce uğradığım bir kitap evinde tavsiye isteyen iki liseli genç kıza bir klasik önerme gafletinde bulunmuştum ki, kızların da kitapçının tuhaf bakışları üzerine sözümü geri almak zorunda kaldım. Nitekim benim tavsiyemin yanından dahi geçmeyecek bir kitap alıp çıktılar.
Her neyse, aslında başka bir şey de önerebilirdim belki ama yaz dönemini klasiklerle ya da onlara dokunan kitaplarla geçirmiş olmam bu konuda etkili olmuş olabilir. Ruslar, İngilizler ve Amerikalılar beni bu yaz epey meşgul ettiler.
Lise döneminde Gerorge Orwell’ın sosyalist romancılığı Lenin’e ve sosyalist düzene sempatimi haklı olarak arttırmıştı. Aynı dönemin diğer yüzüne değinen başka romanlar sempatiyi bir yana bırakıp empati kurmamı sağladığı için ve artık bir yerlere tutunma yaşlarımı aştığım için bu meseleye çok daha farklı bir gözle bakabiliyorum. Belki bu empatiyi sağlama açısından faydalı olacak bir iki kitaptan söz edeceğim. Ama edebi anlamda tatmin edici olmayabileceklerini ekleyim.
İngiliz yazar, Colin Falconer’in sıkı bir araştırma sonucu yazdığı Prenses Anastasia, Rusya’da son dönemin en büyük hanedanı olma unvanını sürdürürken malum sebeplerden katledilen Romanov’ların hayatta kaldığı rivayet edilen en küçük kızlarını anlatıyor ama edebi ve inandırıcı olmaktan çok uzakta kalıyordu. Belki bunda en büyük etken Falconer’ ın bir macera romanı yazarı olmasıydı. Zaten katliam sahnelerinin bütün maceraperestliğine rağmen Falconer, Orwell’ın hitabetinden o kadar uzaktaydı ki Romanovların yanında durmam epey zor oldu.
Ama Anatole Litvak’ın 1956 yapımı Ingrid Bergman ve Yull Brynner’lı filmi “Anastasia” nın romandan daha kurmaca olsa da, çok daha memnun edici olduğu kesin.
Daha sonra başka bir hanedanlığın, Belgorodski’lerin çöküşünü anlattığı “Bir Avuç İnsan” romanıyla, Anne Wiazemsky’le tanıştım. Fransız Akademi’sinin Büyük Roman ödülünü alan yapıtın Falconer’ınkinden fazla olarak tek artısı da, macera romanı diline bulaşmamış olmasıydı.
Dediğim gibi edebi anlamda çok tatmin edici olmasalar da güzel birer deneyim oldular. Aslında yazmaya başlarken klasikler konusunda değinmek istediğim başka bir kitap vardı.
Amerikalı yazar Diane Setterfield’ın ilk ve tek romanı olan “On Üçüncü Hikaye”...
On Üçüncü Hikaye, bir çok satanlar ve altın kitaplar romanı. Sırf bu yüzden ön yargıyla aylarca kitaplığımda bekleyen romanı yazın nasıl olduysa okudum.
Önyargı gerçekten kötü bir şey.
Setterfield Hanım gerçekten de muazzam bir İngiliz Edebiyatı hayranı ve tek kitabını özellikle bu edebiyatın kadın yazarlarına itaafen yazdığını her satırda hissettiriyor. Her cümlesiyle, olay örgüsünün her ayrıntısıyla bizi o muhteşem yazarlarla yüz yüze bırakıyor. Eğer kendilerinin sıkı takipçileriyseniz, kitabın hangi köşesinde hangi İngiliz hanımefendisiyle karşılaşacağınızı anlamanız bile mümkün.
Bronté kardeşler ve Jane Austen sevenleri bana yaptığı gibi bir zamanlar okudukları klasiklerin sayfalarını tekrar karıştırmalarına neden olacak ve sıkmadan, keyifle okunacak hoş bir roman, ben kendi adıma özellikle bayanlara öneriyorum.
İnsan klasikleri özlemese bile onların duruş ve haletlerini her zaman özlüyor. Ne anlatmış, ne tarafta durmuş olursalar olsun…

27 Eylül 2008 Cumartesi

John Cusack

Sevgili arkadaşım Cem, Being John Malkovich’den bahsetmişken. John Cusack’ten bahsetmemek olmaz. Aslında bu bahsetme mevzusunda söz hakkı sahibi olması gereken John Malkovich’in kendisi ve Catherine Keener olsa da önceliği John Cusack’e veriyorum. Bir tıklamayla her yerden ulaşabileceğiniz özgeçmişinden bahsetmeyeceğim. Dünyanın en gizemli ve merak edilen insanları sıralamasında üst basamaklarda yer alması ve magazincilerin izini sürememesiyle de pek ala meşhur olmuş politika sevgilisi Hollywoodlu aktöre ilgi sebebim, tartışmasız oyunculuğundan çok yaptığı işlerin türü.
John Cusack her ne kadar ülkemizde ucuz romantik komedilerle tanınmış olsa da arızalı insan tiplemelerini canlandırmadaki yeteneğiyle Hollywood’un A sınıfı oyuncular kategorisine çoktan girmiş ama bir türlü gereken ilgiyi görememiş bir oyuncudur. Mevcut amerikan hükümeti politikasına karşı sergilediği muhalif tavrı, kraldan çok kralcıları hedefleyen demeçleri ve umursamaz görüntüsü belki de buna en büyük etkendir.
Anneleri hariç her bireyi oyunculuktan gelen Cusack ailesinin asıl oyun sahnesi tiyatrodur. John Cusack, Tim Robbins’in Actors’ Gang’inden esinlenerek kurulan The New Criminal isimli tiyatro grubuyla Chicago’da uzun yıllar çalışır. Bu grupla ruhunu sıyıramadığı siyasî ve avant-garde işler yapmayı seçer. Dört yıl sonra, lise arkadaşları Steve Pink ile D.V. DeVincentis’le “New Crime Productions” isimli film şirketini kurar ve çeşit çeşit arızalı işlere imza atmaya devam eder. High Fidelity, Grosse Point Blank ve War Inc, gibi senaristliğini ve yapımcılığını üstlendiği filmler kariyerine hem büyük katkı sağlamış, hem de akademinin gözünden tepetaklak düşmesine neden olmuştur.
Röportajlarına saçlarını taramadan gitmeyi, galalara da yıllardır aynı takım elbiseyle katılmayı adet edinmiş oyuncunun haleti ruhiyesi tuhaf bir durumda olsa gerek. Romantik komedi türünde tek erkek filmi olma özelliğini elinde bulunduran High Fidelity, duygusal kiralık katil rolüne büründüğü Grosse Pointe Blank ve War Inc, ve özgüven sorunu yaşayan sevimli kuklacı Craig’i canlandırdığı Being John Malkovich kuşkusuz tuhaf haletine de çok uygun bulduğumuz karakterleriyle en kayda değer yapımları. Michael Moore’un ülkesini yerden yere vurarak yüceltme taktiğini güttüğü iddia edilen Amerika’nın Irak politikasını eleştirdiği kara komedisi War Inc, tıpkı imzasını attığı diğer yapımlar gibi sessiz sedasız geçip gitti vizyonlardan. İş böyle olunca gerçekten Moore’un yaptığı neyi yapmamış olduğunu düşündüm doğrusu.
Bana göre Cusack’ın filmografisinin en dikkat çekici yapımı ise Max’ti (Genc Hitler),. Ama kendi ülkesinde hiçbir yapım şirketinin desteğini almadığı, kendi şirketine bile yaklaştıramadığı, Macaristan, Kanada, Almanya ve İngiltere ortak yapımı film yerden yere vuruldu. Sinematografik anlamda çok da değerli bulunmayan film, faşist lider Adolph Hitler’e getirdiği insani yaklaşımdan dolayı çok ağır eleştiriler aldığı halde, Cusack filmin arkasında durmaktan asla vazgeçmedi. Kendisinin sağ kolunu Birinci Dünya Savaşı'nda kaybetmiş Yahudi bir sanat taciri olan Max Rothman’ı canlandırdığı filmin konusu şöyleydi:

Max (Genç Hitler) 2002
Yön: Menno Meyjes
Birinci Dünya Savaşı'nda kolunu kaybetmiş Yahudi bir sanat taciri olan Max Rothman, savaş bozgunundan kurtulmaya çalışan Weimar Cumhuriyeti Almanya'sında, Münih sokaklarında yeni yetenekler aramaktadır. Bu sırada, kendisi gibi Birinci Dünya Savaşı'nın dehşetini yaşamış Adolf adlı genç bir resim öğrencisiyle tanışır. Başlangıçta yeteneğinden çok etkilendiği bu gencin, sanata olduğu kadar politikaya da ilgi duyduğunu fark eder. Max, içinde büyük bir öfke barındıran Adolf'un sanattan politikaya kaymasına adım adım tanık olur; buna engel olmaya çalışsa da tarihin en zalim diktatörlerinden birinin, AdolfHitler’in gözleri önünde adım adım yükselişine engel olamaz.
Noah Taylor’un da çok başarılı bir performansla Adolph Hitler’i canlandırdığı filmde Adolf Hitler’in gençliğinde kendi çizdiği resimleri de görmemiz mümkün. Hitler’in bir sanatçıdan bir politikacıya dönüşmesini dramatik gözlerle izlememize sebep olan Max’in kıymetinin yıllar sonra anlaşılacağına dair benim de Cusack gibi şüphem yok.

Ailesinin her ferdini ve en yakın arkadaşlarını filmlerinde küçük de olsa roller vermeyi adet edinmiş Cusack’in ablası Joan Cusack’le on, Tim Robbins’le altı, Golden Globe ödüllü ev ve okul arkadaşı Jeremy Pivens’la on filmde aynı kareleri paylaşmışlığı da var. Şöhretin bir aktörün başına gelebilecek en kötü şey olduğunu sıklıkla ifade eden oyuncu, popüler kahramanlar yerine nevrotik ve anti- kahraman tipleri canlandırmaya daha uzun süre devam edecekmiş gibi görünüyor. Bize de onu keyifle izlemek düşecek tabi.
Meraklısına: The Clash hayranı olan oyuncu boş vakitlerinde helikopter snowboardu ve kickboks yapmaktan hoşlanıyor. Genelde bisikletle seyahat etmeyi seven Cusack’in hızına gazeteci ve magazincilerin yetişemediği rivayet ediliyor.
Ayrıca John Cusack’in politik içerikli yazılar yazdığı bir blog sayfası da mevcut.

23 Eylül 2008 Salı

Ruhsal kurumların kişisel msn iletileriyle halka arz etmesi

Bundan on beş yıl kadar önce ülkemiz halkının iletişim teknolojisi ev telefonlarından ibaretken şimdilerde cep telefonları ve internet sayesinde başka bir boyuta geçmiş bulunuyoruz.
Haftada bir duyulacak insan sesi, ruh kurumlarının kobi ebatlarında çalışmasını sağlardı. Ruhlar kobiler kadar çalışkan üretken ve emektardılar. Ses tavırlarına anlamlar yüklenirdi, seslerle günlerce idare edilirdi. Bütçeler kısıtlıydı, fatura kabarık gelmesin diye az ve öz konuşulurdu. Şehirler arası haftada bir, dış ülkeler ayda bir aranırdı.
Önce cep telefonları ardından da internet kobilerin çaplarını büyütmelerini sağladı. Sesler yetmez oldu, ruhsuz mesajlar, icq numaraları, ardından da msn iletileri ruh sermayesinin tefeci kaynağını oluşturmaya başladı. Artık bütün anlamlar ses tavırlarında değil, şifreli klavye ve tuş takımı iletilerinde gizliydi.
Msn kişisel iletileri ruh karmaşalarına ortak aranan sarı sayfalara dönüştü.
Herkes her şeyini gizlerken, bütün kar marjı kişisel iletilere döküldü.
Kimse kimseye bir şey soramaz oldu. Paylaşıla paylaşıla çoğalmadı, tükendi. Artık başka türlü anlatılamıyordu hiçbir şey, ne yapılsaydı?
Aslında bilmiyor muyduk, ruha dair hiçbir şey faize konulamazdı. Kobiler yalandı.
“Hesap mı verecez bundan sonraydı.”
“Kimseye güven olmazdı, beyaz gülün gölgesi siyahtı.”
“Aşk acıydı.”
“Bugün çok mutluydu.”
“Ewt, ewt seni sewiyorduuu jnm.”
“ Büyük olmayan adamlar çevrelerini küçüklerle doldururlardı.”
Hayattı, böyleydi. Belki biri dönüp bir şey söylerdi. Halka arz etmek gerekti.
Hayırlı uğurlu olsun, hepimize bol kazançlar.
(Ayrıca pargraf başı yapamıyorum, ya beceremiyorum ya da olmuyor. Hepsi bu sanal illetin suçu. Kusura bakmayınız. Teşekkürler.)

20 Eylül 2008 Cumartesi

Antonio Salieri’den Severus Snape’e İtimatya ambargosu

Öğretmenlik kariyeri boyunca Hogwarts müdürü Dumbledore dışında kimsenin güvenini kazanamayan sarı dişli, yağlı saçlı, kara pelerinli, eski ölüm yiyen Severus Snape’in, Harry Potter serisinin son kitabında aklanması İtimatya’dan dışlanmasına yol açtı.
Yedi kitap boyunca karakterlerin arasında en acımasız ve en sorunlu tabir edilen Snape, son Harry Potter kitabında gösterdiği cesaret örneği ve son dakika öğrendiğimiz üzere su katılmamış romantikliği sayesinde bir efsaneye dönüştü. Snape, Hogwarts ahalisi tarafından ölene kadar kayıtsızca dışlanmış ve bu süre zarfında İtimatya sakinlerinden epey ilgi görmüştü.
Antonio Salieri yaptığı açıklamada Severus Snape’in ütopya ülkesine yakışabilecek bir karakter olması sebebiyle İtimatya’da çok sevildiğini, ancak ölümüyle aklanması, adına fan klüpleri kurulması, hatta üstüne Harry Potter’ın çocuklarından birine isminin verilmesi yüzünden diğer İtimatya sakinlerinin psikolojilerinin olumsuz etkilenmesine sebep olduğu için ülkeye giriş çıkışlarına sınır getirilmesi gerektiğini söyledi.
Severus Snape henüz bir açıklama yapmadıysa da Salieri’nin düşüncesinin ülkede bölünmelere yol açtığı belirtiliyor. Kimileri Salieri’yi haklı bulurken, kimileri Snape’e konulacak ambargonun hiçbir haklı gerekçesi olmadığını iddia etmekte.

Acılaşmış Duygu Posası

Çok değil, beş ay önce bir mektup yazdım. Duygu yoğunluğundan mayalı hamur gibi kabarmış, durdukça sabah kahvaltısından kalma çay gibi acımış, tuhaf bir mektuptu yazdığım. Duygular hamur gibi kabardıkça taşıyor, bekledikçe çay gibi acılaşıyor ya zamanla, nereye kadar kabaracaktı, acılaştı işte…
Aynı mektubu, beyaz sayfalardaki siyah dolma kalem yazısıyla ve uzun, havalı diplomat zarflarıyla sahiplerine ulaştırdım. Eskiden kalma alışkanlıkların saygılı ifadesi pek güzel göründü gözüme. Oysa kurşun kalemle defterlerimize yazdıklarımızı, ev ahalisinden köşe bucak sakladıklarımızı bile şimdilerde klavye tuşlarına basarak sanal blog sayfalarına yazıyoruz.Üstelik bunu “blog” kelimesinin kendimiz adına zerrece saygı taşımışlığı yokken bile yapıyoruz. Üstelik adını sanınını bilmediğimiz binlerce kişinin gözü önünde yapıyoruz.
Üstelik biz kelimelere neler yapıyoruz.
Mektubum iki yanlış kişiye, geç kaldığımdan ve yanlışlıklara gark olup değerini yitirdiğinden iki doğru kişiye hiç ulaşmadı, ulaşmayacak. O kadar acıdı ve tatsızlaştı ki buraya döküyorum. Sahiplerinden başkasına ulaşmasın isterken şimdi onları bembeyaz sayfalardan çıkarıp buraya döküyorum. Şimdi hem kendimden intikam alıyor, hem de mektubumun hissiyatının asıl sahiplerinden özür diliyorum, çünkü döküyorum.
Bazılarınızın isimlerini aynı satırlarda yanlış insanlarla andığım mektubumu, burada deşifre ederek geçersiz kılıyorum. O sizlere ait olmalıydı, şimdi özel değil, şimdi herkesin olabilir.
Şimdi o acılaşmış duygu posasını çöpe döküyorum.
Özür dilerim, bekletmeden içip bitiremediğim için…

İçin Mektubu

İçinler için…
Nasıl yapacağımı bilemediğim, konuşurken kısa cümleler kurduğum ya da hiç kuramadığım için, klavye tuşlarının soğukluğuna, onların diline alışkanlığımı sevmediğim için, en doğrusu defalarca, defalarca, defalarca söylemek istediğim için, inanmak, daha çok inandırmak istediğim için, yazmak için, yazmak için bahaneler aradığım için, içime sığmayan, binlerce minnet dolu teşekkür için, ama en çok sizler için, varlığınız için…
Bugün çok güzel bir gündü.
Öyle olduysa bu sizler sayesindedir.
Her insanın durup etrafına bakındığı ve yaşamının anlamını göremediği bir an geliyor. O anda göremediğini aramak, ya da görebileceği bir yenisini aramak çabasına giriyor insan. Bu çabayı sürdürecek gücü kendinde bulamadığı zamansa insan onuruna hiç de yakışmayan bir davranışı seçebiliyor. Ölümü isteyebiliyor.
Herkes gibi, bu çaba içersine girdiğim, ama kendimi tek sandığım, etrafımı göremediğim, seçemediğim, seçişlerdeki vazgeçişlerin sonuçlarına katlanamadığım, anlamadığım için isyan ettiğim, korkaklık etiğim, amacımı yitirdiğim, tembellik ettiğim, kendimi yoktan yere umarsızca umutsuz, karanlık, kapkaranlık saatlere hapsettiğim günler oldu.
Nedenlerinin önemi yok, bir çocuktum, çok gençtim, hiç önemi yok. İnsandım çünkü. Çocukça, genççe, yaşlıca ama sonuçta kendince girmiyor mu insan bu kör kara yollar içine? Sonra sırf kendini suçlayarak, bunu kendi için yapamadığında başkaları için yaparak tıkamıyor mu bu yolları?
Sonra kendince çıkıyor da becerirse.
Öyle oldu benim için de işte.
Belki kendi kör yollarınızdaydınız, öyleydiniz elbette, en nihayetinde insandınız. Ama vardınız. Kendimce benim için vardınız. Adına ilham, ışık, bahane, ya da bana varan ne koyarsanız koyun, siz hepiniz benim için ayrı ayrı O’ydunuz. Bir sebepten tekrar yollara düşmenin keyfini O’nu bulan bilir.
Siz hepiniz, o yolda bir bir, bir köşede yanıveren ışıklardınız.
Zaman zaman yolumu da kapattığınızı sandım haksızca. Bu yüzden özür dilerim. Sizleri koyduğum, gördüğümü sandığım yanlış yerlerdir sebep. Belki de gözlerim kamaşmıştır, bu yüzdendir ne dersiniz? Latife kabul eder misiniz?
Sizler için O, olabilmem dileğiyle, bu ihtimalin mutluluğuyla, minnetle, sevgiyle, saygıyla, binlerce teşekkür ederim.
Bilerek veya bilmeyerek birinin hayatına daha dokundunuz en güzel yerinden.
Işığınızla ilham verdiniz.
İyi ki vardınız, iyi ki varsınız.
Yanan ışıklar, ilham verenler, iz bırakanlar, yani sizler bildiklerinizle ve bilmediklerinizle sizler için… Bu mektup özellikle en parlak ışıklara, ismi geçen sizlere, sonra bende olan ve olacak olan herkese…
Ve varlığınızın sebebine, hakikatinin tümünü ihtiva eden ilmiyle dahi bilemediğimiz bilinene…

12.05.08
Pazar, 03.55

17 Eylül 2008 Çarşamba

Bayanlar yaşlarını neden söylemez?

Zamanında bir yerde bu konuyla ilgili ciddi anlamda saçmalamış ve zevzeklik yapmıştım. Gündemimde Jane Austen vardı ve yaptığım yorum, dolayısıyla çok mantıklı gelmişti. Sevgili Jane Austen'den destek alarak şöyle demiştim:

"Çünkü 17. yy'da avrupalı bayanlar kendilerinden en az yirmi yaş büyük adamlarla evleniyorlardı ve bu yaş sorunsalının içine iki üç yıllık bir fark dahi girse bunu gizlemek zorundaydılar. 23 yaşında evde kalmış diye addedilmek varken eğer görünüşünüz müsaitse 18 diyebilirdiniz. Bu yılda en azından 1000 poundluk geliri olan bir derebeyiyle hala evlenebilme şansınız olduğu anlamına gelirdi. Kimse kimliğinizi sormuyordu ve katolik olduğunuz için zaten boşanamazdınız. Her neyse, bir süre sonra bu hesapları yapamayacak kadar aptal kızlar türedi, çünkü şimdi olduğu gibi dünya gelişiyordu, ve bayanların yaşını sormama gerekliliği doğdu. Böylece bu bir adet haline geldi ve bu güne kadar sürdü. Günümüzde yani 21. YY'da ise kadınların yaşından ziyade estetiği sorulmuyor efendim. Çünkü bazı bayanlar nerelerine estetik yaptırıp yaptırmadıklarını ayırt edemez hale geldiler, tıpkı 17, YY'da evde kalmış, lüle saçlı yirmili yaşlarını süren zavallı kızların yaş farklarını hesaplayamaması gibi... 25. YY da bayanlar konusunda konuşulacak mevzular arasında yaş sorunsalı değil, estetik sorunsalı olacaktır. "Bayanlar neden silikon taktırdıklarını söylemez?"

Zevzekliğimin ayırdımına vardığımda aklıma Robert Zemeckis'in 92 yapımı enteresan filmi "Death Becomes Her" (Ölüm Kadına Yaraşır) geldi.

Yönetmen : Robert Zemeckis

Oyuncular : Meryl Streep, Bruce Willis, Goldie Hawn, Isabella Rossellini, Ian Ogilvy, Adam Storke, Nancy Fish,...

Biri ünlü bir yazar, öbürü solan bir eski yıldız olan iki kadın, aynı adama aşık oldukları için müthiş bir rekabeti sürdürmektedirler. Ve bu arada ikisi de daha genç gözükmek için sihirli bir ilaca başvururlar.
Grotesk, kara komedi artık ne derseniz deyin, abartmanın doruğuna varmış bu eğlenceli film bütün bu saçmalığımın aslında gerçek olabileceğini ben henüz yedi yaşımdayken kanıtlamıştı. İzleyebilme ihtimalinize karşın detaya girmiyorum, ama filmden sonra ne demek istediğimin anlaşabileceğine dair şüphem yok. Bizzat ben kendim bile bu şekilde anlayabildim. :)

Robert Zemeckis ve Jane Austen, destekli saçmalama faliyetlerime destek olduğunuz için teşekkür ederim. :)

16 Eylül 2008 Salı

Hisseli Kırgınlıklar Müessesesi

İnsan birine kırıldığı zaman, hep konduramazlıklar içinde çıkar yollar arıyor sessizce. O kırıklar çekiliverse kendiliğinden ve yol eskisi gibi engelsizce akıp gitse diye düşlüyor. Kırıklar çekilmiyor, hatta o vicdan muhasebeleri içinde daha da çok dökülüp saçılıyor etrafa. Muhasebe eninde sonunda bitiyor… Elde kalan bir kuruş bile etmeyince de döküntülerini ayaklarıyla iterek yeni bir yol aramak düşüyor insanoğluna. Yeni bir kırgınlık müessesesi…Yeni bir iş, yeni hesaplar, yeni muhasebe defterleri… Sil baştan… Bir şans belki…Vazgeçmek mi gerek, yoksa yolda tek bir kırık bile bırakmadan her parçayı toplayarak gitmek mi? Bütün tercihlere rağmen yine de hiç zarar etmeyen bu kırgınlıklar müessesesi değil mi?


BİLMEDİKLER

Sen bilmiyorken beklemek mi seni
Belki de bilmediğin en güzeli
Her seçişte bir vazgeçişle
Yeni bir yol, yolsuzluklarda
Ben bilmiyorken aşıvermek mi beni
Belki de bilmediğim en güzeli.

Ve canım arkadaşım Sunay'dan hisseli kırgınlıklar müessesesi mağdurlarına hiç dinlemediğim ama sözleriyle yeni bir yolculuğa uygun olduğunu anlayabildiğim bir şarkı gelmiş.

Foo Fighters - Times Like These

I am a one way motorway
I’m the one that drives away
Then follows you back home
I am a street light shining
I’m a wild light blinding bright
Burning off alone

It’s times like these you learn to live again
It’s times like these you give and give again
It’s times like these you learn to love again
It’s times like these time and time again

I am a new day rising
I’m a brand new sky
To hang the stars upon tonight
I am a little divided
Do I stay or run away
And leave it all behind?

It’s times like these you learn to live again
It’s times like these you give and give again
It’s times like these you learn to love again
It’s times like these time and time again

Ayrıca bu mağdurlara kredi verenler varmış. Duydum ki İmar Bankası vakasından sonra epey tecrübeli ve anlayışlıymışlar. Ama değerlendirme öncelikleri duruma göre değişebilir tabi. :)

13 Eylül 2008 Cumartesi

Ülkemizde Çağdaş Çocuk Edebiyatı

Başarılı işler çıkaran yazarlarımıza rağmen ülkemizde çocuk edebiyatı ne yazık ki hak ettiği değeri henüz bulmuş değil.
Çocuk edebiyatçıları elbette ki bir zamanlar çocuk olmuş yetişkinler. Yazar bu yüzden çocukken nasıl bir kitap okumak istediyse öyle yazmalı. Uzun Çoraplı Pippi öykülerinin İsveç’li meşhur yazarı Astrid Lindgren’in “Sadece içimdeki çocuğu mutlu etmek için yazıyorum.” ya da en değerli çocuk edebiyatı ödülü olarak kabul gören Andersen için ülkemizi temsil etmeye hak kazanmış yazarımız Ayla Çınaroğlu’nun dediği gibi “Acaba ne yazsam çocuklar beğenir kaygısı taşımıyorum. Önce kendim beğenmeliyim yazdıklarımı.” demeli yazar.
Çocuk kitaplarını yetişkinler de okumalı elbette. İçindeki çocuğu büyütmeyip onu yüreklerinin Heidi’li, Peter’li, oyuncaklı, şekerli duvar kâğıtlarıyla kaplı en güzel odalarında saklayan büyüklerin o odaları gerçek çocuklara açmaları için fırsatları olmalı.
Hiçbir çocuk, iletişim araçlarının her türünün şimdilerde gözümüzün içine kadar dayadığı trajedilere, dehşete ve ucuz tuvalet komedilerine maruz bırakılacak kadar aşağılık değil. Çocuklar tertemiz zihinleriyle bu konuda seçiciliklerini henüz sağlayamadıklarına göre bu seçiciliği onlar için ancak bizler sağlayabiliriz.
Ülkemizde çocuk edebiyatı eserleri çoğu zaman şimdilerde çocukları çok cezbeden sihirli, büyülü peri masallarından hep uzak kaldı. Oysa geleneksel masallarımız hep bu öykülerle dolu değil miydi? Ufak yaşlarda hayretler içinde dinlediğimiz vezirli, sultanlı, keloğlanlı, peri kızlı masallar büyülü dünyaların içine çekmiyor muydu bizi? Şimdilerde İngiliz yazar J.K. Rowling’in Harry Potter serisinin ülkemizde birçok yazarın tepkisini çekmesini sırf bu yüzden hayretle karşılıyorum.
Kemalettin Tuğcu’nun katıksız trajedileri, İpek Ongun’un metropol yaşantısına hitap eden ergen kız romanları ve Gülten Dayıoğlu’nun kusursuz öykülerinin yanında kurguda ve ayrıntılarda çok zayıf kalan gençlik romanlarının ülkemizde çocuk edebiyatının büyük kısmını işgal ettiği düşünülünce bu ilgi kaçınılmaz oluyor. Çocuk edebiyatından uzak durmayı tercih eden genç kuşak yazarların bu türe yeni bir soluk getirme çabası da olmayınca haliyle sayısı zaten az olan çocuk okurların ilgi yönü değişiyor.
Aslında böyle bir konuya değinmeyi düşünmüyordum. Bugün burada çocukken severek okuduğum, hala da vazgeçemediğim çocuk kitaplarından bahsetmek istemiştim.
Çocukken Enid Blyton’a kendimce platonik aşk besleyip onlarca mektup yazmış, mektupları hiç göndermemiştim. Enid Blyton’un ben doğmadan çok önce ölen İngiliz bir bayan yazar olduğunu öğrendiğimdeyse yaşadığım hüsranı anlatamam.
Muzaffer İzgü’nün Anneannem ve Kapıcı Ökkeş serisi, Enid Blyton’un Afacan Beşler, Gizli Yediler ve Serüven dizileri, Angela Sommer Bodenburg’un Küçük Vampir serisi ve asla unutamadığım J.M. Barrie’nin Peter Pan’ı çocukluğumda iz bırakan en güzel eserler oldular. Yetişkin edebiyatında da kayda değer eserler veren Roald Dahl’ın Çarlie’nin Çikolata Fabrikası, Rene Goscinny’nin Pıtırcık serisi ve adını sayamadığım yüzlercesi.
Şimdiki çocuk kitaplarına bakıyorum da, Bratz, Winx Club gibi estetikten ve sevimlilikten uzak çizimleriyle arkadaşlığın saflığından çok yetişkin ilişkilerine değinen, düşünmeye, yorum yapmaya ve sonuç değerlendirmeye izin vermeyen çocuk kitapları revaçta. Özellikle ilkokul çocuklarının rağbet ettiği bu türü edebiyat içine bile sokmak istemiyorum. Bu Winx ve Bratz kızları asla çocuk olamayan Barbie ve Sindy kadar bile saflık barındırmıyorlar.
Bu yüzden mümkün olduğunca seçici davranmak, çocukları okumaya yönlendirmek bunu yapabilmek için de öncelikle kendimizce okumak gerekiyor.
Çocuk edebiyatı ileride kitap okuma alışkanlığı kazanmış, aydın bireyler için en önemli basamak. Bu konuda en büyük sorumluluk ailelere ve öğretmenlere düşüyor. TEGV (Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı) gibi bu konuda büyük görevler üstlenmiş sivil toplum kuruluşlarını desteklemek de yine onların sorumluluğunda. Çocukken kitaplarınızla geçirdiğiniz keyifli saatleri düşünün ve şimdiki çocukların da bu fırsatı yakalamalarına izin verin.
Bu konuda biraz daha ayrıntılı bilgi edinmek için takip etmenizi önereceğim çok güzel bir yayın var. Saklambaç yayınlarının çıkardığı çocuk yayınları ve okuma kültürü dergisi “Okyanus”. Her mevsim bir sayı olmak üzere yayınlanan dergi özellikle çağdaş çocuk edebiyatı konusunda kapsamlı bir araştırma ve güzel seçenekler sunuyor. Çocuklar ve yetişkinlerin ortaklaşa, zevkle okuyabilecekleri dergi daha çok yetişkinleri ve edebiyatçıları çocuk edebiyatı konusunda yönlendirmeyi hedefliyor.

http://www.saklambac.com.tr/OKYANUS/okyanus1.htm

12 Eylül 2008 Cuma

Ütopik İtimat

Ütopik itimat da nedir, diye soranlara…
Yoksa blogumu kusursuz karamsarlıklarla doldurmaya niyetli değilim.
Ütopik itimat, su katılmamış hayal kırıklıkları ütopyası İtimatya’nın sakinlerinden biridir, bendenizdir.
İnsanlara ve kendimize olan güvenimizi kaybettiğimizde saklanacak bir delik ararız. Kimseyle konuşmak, görüşmek istemez hatta bunu daha da ileri götürür, insan olduğumuzu yadırgamaya başlayıp başka bir dünyadan gelmiş olup olamayacağımızı düşünürüz. Kırılmış hayal parçalarının içine deve kuşu gibi kafamızı gömüp bütün dünyadan saklanmak isteriz.
İşte burası da orası. Peki bu İtimatya’da insanlar nasıl yaşıyor?
Hiç, hiç… Burası koca bir beyaz delik. Güneşi göz kamaştırdığı halde migren hastalarının, hatta albinoların bile memnuniyetle uğrayabileceği huzur dolu beyaz bir kuyu. Öyle harika yönetim şekilleri, muazzam yaşam alanları vaat etmiyor. Sadece duymak istediklerinizi duyuyor ve görmeniz gerekenleri görüyorsunuz. Zaten kimse duymak istemediğiniz bir şey söylemiyor çünkü herkes sizin derdinizden muzdarip. Kafanızı karıştırmaya çalışan kimse yok. En iyi gördüğünüz şey de gözünüzün önü ve beyaz huzur. Sonuçta kocaman bembeyaz bir kuyuda güven duyamayacağımız ne olabilir ki? Tek sorun dünyada yaşadığımız sürece burada da uzun süre kalamayacak olmamız. O yüzden en fazla sıklıkla uğrayabiliyorum.
İtimatya’ya her seyahatimde sevgili arkadaşım ve bahtsız besteci Antonio Salieri’de görmeye gidiyorum. Zavallı arkadaşım Salieri, gerçek dünyada güvenin zerresinden nasibini almadığı için şimdi İtimat’ya da yaşayabiliyor. En azından bunu hak etti. İşte arkadaşım:

ANTONIO SALIERI
1750-1825 yılları arasında yaşamıştır. Aslen İtalyan olmasıyla birlikte orta yaşlarında Avusturya Krallığına bağlı bir müzisyendi. Joseph II döneminde Kapellmeister olmuştur. Bilinenin aksine kendi döneminde Mozart'a rağmen en iyi besteci ve müzisyen olarak görülüyordu. Çünkü "dahi çocuk Mozart" çocukluktan çıkmıştı, eskisinden daha iyi besteler yapsa da elit kesimden eskisi kadar ilgiyi göremiyordu. Ve bu sırada saray kapellmeisteri Salieri daha çok ilgi görüyordu. Bunu öğrenci sayılarından da görebiliriz. Ünlü olarak bildiğimiz Beethoven, Franz Liszt, Schubert'in hocasıydı. Kaynak: http://tr.wikipedia.org/

Ama sonra bütün çalışkanlığına ve disiplinli çalışma tarzına rağmen Mozart çılgın karakteri ve amansız dehasıyla Salieri’nin önüne geçmeyi başardı. Salieri ona karşı öfkeliydi evet. Ama haklı bir öfkeye kim ne diyebilir? Sadece bu öfke Salieri’yi Mozart’ı zehirleyerek öldürenin kendisi olduğunu iddia edecek kadar yeterli midir? Mozart’la aynı dönemde yaşamış olmak onun suçu mudur?
Sana inanıyorum sevgili Antonio Salieri. Sana yazdığım her şeyi kendime de yazıyorum. İtimatya’da mutluluklar dilerim. Beni bekle…

Kravat Öyküleri

Kıravrat, kırovat, gıravat tarzında telaffuzlarıma maruz kalmış, ülkemizde minimum seviyede aksesuar taşıması uygun görülen erkek güruhu için tasarlanmış en gereksiz ve garip görünüşlü aksesuarlardan biri.
Kravat resmiyet timsali bir bez parçasıydı. Babam kravat taşımayı hiçbir zaman sevmedi. Mümkün olduğunca da takmadı. İlk kez lise hazırlığa başladığımda pastane kurdelesi gibi şeritli bir üniforma kravatım olmuştu. Bir kız olarak kravat taşımayı önceleri epey garipsedim. Sonra alıştım ama kravatımın aksesuardan çok elimde oyuncak işlevi yapmaya başladığını fark ettiğimde boşuna bir çaba içinde olduğumu anladım. Kravat asla bir kız aksesuarı olmamalıydı. Neyse ki o lisede üç ay kalabildim.
Üniversite hazırlığa başladığımda, tamamen obsesif kompulsif haletimden dolayı önemli bir konu anlatan hocamın kravatının gömleğinin düğmeleriyle sola doğru bir açı çizmesi ve balkonundan dolayı bu açıyı kapatamaması o gün sınıftan birkaç kez çıkma teşebbüsünde bulunmama neden oldu.
Aynı minibüste 27 kilometrelik bir yolu yan yana ve ayakta gitmek zorunda kaldığım genç arkadaşımın omzunda duran kravatını düzeltmemek için en fazla 10. kilometreye kadar tahammül edebildim.
Erkek arkadaşlarının kravatlarını taşıyan liseli kız arkadaşların ruh halleri hakkında binlerce yorumda bulunup, gereksiz sinir harpleriyle vakit kaybettiğim günler de oldu.
An itibarıyla yeni öğretim yılında öğrenci arkadaşların kravat taşımaları mecburiyet olmaktan kurtuldu. Böylece boş gevezeliklerimin kategorisel bölünmelerinden bir grubu kaybetmiş olmanın haklı gururunu yaşıyorum. Bütün liseli arkadaşlara hayırlı uğurlu olsun diyorum. Lise yıllarlımda kravat gibi bağlayarak gömleğimin en üst düğmesine kadar sıkmak zorunda olduğum fularımın beni ne kadar hanım hanımcık, disiplin adı altında yularlanmış bir yarış atı ve erkek gibi davranmak zorunda bırakılmış resmiyet kumkuması gibi gösterdiğini düşünüyorum da… Bu ışık saçan ve gelecek vaat eden görüntüye sahip olmaktan ne yazık ki kurtuldunuz.
Facebook hesabımı da yeniden dondurdum bu arada. Dün akşam bir arkadaşıma bu konu ile ilgili yaptığım açıklama kravat yönündeydi. Facebook üzerimde kravat gibi duruyordu, biraz eğreti, erkek işi, yakıştıramadım. Üstelik obsesif kompulsif haletimi depreştiriyor, insanların profillerinin kravat gibi gömlek çizgisiyle paralel olmasını istiyorum. Nizama uygun, resimli ve zerzavatlardan arındırılmış… Neyse, görüşmek üzere…

Kuantum koçu, girişimci, bilişimci, insan kaynaklı, duygusal Q’su yüksek, ISO 9000 kaliteli, Ferrari’sini satan bilge arkadaş...

Kapitalist sistemlere hizmet veren nlp, kişisel gelişim, insan kaynakları, iletişim koçu vs. gibi her türlü kavramın anlam içeriğine bile karşıyken, kolay yoldan para kazanmaya odaklı eğitim düsturunu insanları dinleyerek ya da okuyarak hayatı ve kendini tanımak yerine bu tarz gereksiz eğitimlere para dökerek şişirilme taraftarı gençliğe uygulayan bir projeye destek verdim. Öyle ki bütün düşüncemi doğrularcasına bu insanlar 45 üniversitede uygulamaya koymaya çalıştıkları bu projenin Anadolu’daki üniversitelerden ziyade metropol okullarına hitap ettiğini çekinmeden söyleyebildiler. Kolay yoldan para kazanma öğretisinin ve üç günde şişirilmiş öz güvenin metropollerde para içinde yüzen özel üniversite öğrencilerinin ihtiyacı olduğunu anlamak kimse için zor değildi. Şirketlerin Hakkari Yüksekova’da tek koluyla çobanlık yaparken üniversiteyi kazanan adama değil, kişisel gelişim eğitimi sertifikasına sahip özel üniversiteli adama ihtiyacı vardı.Şahsım adına kapitalist fanatikliğine bulanmış ülkemizde artık bu gereksiz koçluk rütbelerinin ve her türlü züttürübük eğitim belgesinin iş bulmak, dolayısıyla hayat sürdürmek için gerekli olduğunu düşündüğümden, kendim için bir anlamı olmayacağına inansam da üç gün de olsa şişirilecek öz güvenin özel üniversiteli olmayan maymun iştahsız arkadaşıma senelerce yeteceğinden emin olduğum için böyle gereksiz bir işe el attım. Elinize tutuşturacakları kağıtlar her şekilde faydalıdır ama bundan şüpheniz olmasın. O kağıtla X şirketinin insan kaynakları hedesine müdürümsü hödösü olarak girip üç renge bakın heee kırmızı mı seçtiniz, o zaman girişimci bir ruha sahipsiniz sizi işe alabiliriz durun patron hüdüme söyleyeyim deme hakkına sahip olabilirsiniz. Para kazanacak, sanal zekayı da edinebilirsiniz.
Arkadaşlar pozitif düşünün, (N)egatif (L)imanlardan (P)ozitif sulara akın. İşte hayat budur. İçinizdeki devi uyandırın. Ben uyandırdım o kapitalist ruhlu devle karşılıklı bakışıyoruz şimdi. İkimizde de icraat yok. En azından yalnız değiliz.Kendimden ve sizlerden özür dilerim. Bu ismi zikredilmesi gereksiz vs. projesinin beni düşürdüğü yanılgı, kazandıracağı özgüven kadar kısa ömürlü oldu. Sevgilerimle ve saygılarımla. Üye olduğum network sitesi ahalisine de ironik sevgiler yolluyorum...

11 Eylül 2008 Perşembe

Facebook, muhalif ruh ve Deniz Baykal ilişkisi...

Facebook hesabımı üç defa dondurdum. Sanal biralar, rakı sofraları, oyuncak ayı kucaklaşmaları sempatik olmaktan her daim uzak oldular benim için. Ama bütün kararsızlığıma rağmen facebookun cazibesine karşı koyamadım. Son bir geri dönüş yaptım ve bir grup kurdum.

Grubum: Facebook'a karşıyım ama facebook hesabım var, diyenler...

Açıklamam: Bir de üstüne utanmadan grup kurmaya kalkarım, öyle muhalifim ki bunu da yaparım diyenler...Bkz: Muhalif Deniz Baykal ruhu

Bu konuda söyleyecek birşeylerim var. Bu adamın tavır ve tercihlerini her sol görüşlü insanın düşündüğü gibi onaylamasam da, kendime yakın buluyorum sanırım.

Deniz Baykal'ın bunca yıl tek başına iktidar olamaması hepimizin kanıksadığı bir durumdur. Sayın Baykal olur da tek başına iktidar olursa alışkanlıklarını sürdürmeye devam edecek, muhalefet parti ruhunu asla bırakmayacaktır. Facebook hesabı olup da facebooka karşı olan insanoğlu hep iktidar olmayı özleyen ama olsa dahi bundan memnuniyet duymayı asla başaramayacak Deniz Baykal gibidir. Asosyalliğe ve kendini internet sayfalarında deşifre etmemeye alışmıştır. Ama hoşuna da gider, merak da eder. İktidar sevilendir, sempatiktir. Facebook iktidarın, dolayısıyla çoğunluğun çılgınlığıdır. Muhalefetin içinde, her ne kadar aksini savunmaya alışkın da olsa, bir kez de karşıda duran değil karşısında durulan olma isteği vardır. Öyleyse facebook iktidar, facebookun karşısında duran facebooklu da muhalefettir. Ama naapsındır, ülkeyi iktidar yönetmektedir.
Facebook hesabımı yeniden kapatmamak için kendimi zor tutuyorum. Sayın Baykal'ın Sayın Erdoğan'ı sevmesi ne kadar mümkünse benim de facebook hesabımı açık tutmam o kadar mümkün. Ama muhalefet kalmak için iktidara ihtiyacım var. :)

Ruhunuzun devleti hangisinden yana konusunda karasızsanız.

SOSYALİZM
İki ineğiniz varsa, birini komşuya verirsiniz.
KOMÜNİZM
İki ineğiniz varsa, devlet ikisini de alır, size süt verir.
FAŞİZM
İki ineğiniz varsa, devlet ikisini de alır, size süt satar.
NAZİZM
İki ineğiniz varsa, devlet ikisini de alır, sizi kurşuna dizer.
KAPİTALİZM
İki ineğiniz varsa, birini satar, boğa alırsınız.
TEOKRASİ
İki ineğiniz varsa, devlet ikisini de alır, siz süt duasına çıkarsınız.
BÜROKRASİ
İki ineğiniz varsa, devlet ikisini de alır, birini öldürür, ötekini satar, kovayı devirir.
DEMOKRASİ
İki ineğiniz varsa, ikisi de greve gider.

Bu da benim yurt içinden şahsi kararsızlığım. :)

T...İZM:
İki ineğiniz varsa, önce sütünü satar. Sonra inekleri satar, en son da sizi satar.
B....iZM:
İki ineğiniz varsa, durur öyle. Kendi satamadığından satana laf atar.
BH....İZM:
İki ineğiniz varsa birini Türk yoluna, öbürünü T... yoluna birileri onları kurban yapar. Bh..'yle oturur beraberce yersiniz.
A.T....İZM:
İki ineğiniz varsa, inek veya siz biriniz vurulacaksınız demektir. İnsanları türlerine göre ayırdıkları için inekle aranızdaki farkı farketmeyebilir.

İrem mecliste olsa :)

İREMİZM:
İki ineğiniz varsa, ne güzel. Onlar hep sizindi ama zaten hiç yoktular diyecektir.

Çocuklar'dan Tanrı'ya Mektuplar


Yakın zamanlarda elime geçen eğlenceli bir kitap "Çocuklardan Tanrı'ya Mektuplar." Kitabın Amerikan orijinli olmasını saymaszak çocuk her yerde çocuktur diiyor ve tebessüm ediyoruz.Ha ayrıca bunların amerikalıların çocuklarına mı, yoksa bizzat kendilerine mi ait olduğundan emin değilim.Neyse, Bulut Yayınları'ndan "Eric Marshall-Stuart Hample." derleyen isimleriyle çıkmış. Ve birkaç alıntı:


1) Sevgili Tanrı, şu andaki eksiklerimi yazıyorum: Yeni bir bisiklet,bir kimya seti, köpek, film makinesi, beyzbol eldiveni. Hepsini gönderemezsen birazı da olur.Seni seven Eric --5 yaşında-Not: Noel Baba'nın olmadığını biliyorum.

2) Canım canım Tanrı, Astronotları öyle yukari firlatip firfir döndürmelerinden ödüm kopuyor. N'olur onların bizim evin çatısına düşmelerine izin verme.Dostun Norman --4.5 yaşında-

3) Sevgili Tanrım, insanlarin ölmelerine izin verip yenilerini yapmak yerine neden elindekileri tutmuyorsun? Jane --6 yaşında-

4) Sevgili Tanrı, Lütfen bana bir midilli gönder. Senden şimdiye kadar hiçbir şey istemedim. Bunu da herhalde unutmazsın.Bruce --4 yaşında-

5) Sevgili Tanrı, Babam çok aksi. Onu bu huyundan vazgeçirmeni istiyorum. Ama lütfen canını yakma. Sevgilerle.Martin --5 yaşında-

6) Sevgili Tanrı, Bulutlardan biri yüzünü öyle korkunç yaptı ki ödüm koptu. N'olur söyle ona bi' daha öyle yapmasın.Ellen --3 yaşında-

7) Sevgili Tanrı, Sahiden var mısın? Bazıları buna inanmıyor: Eğer varsan gecikmeden bir şeyler yapmanda fayda var.Harriet Ann --6 yaşında-

8) Sevgili Tanrı, Eğer hiç kimse bilmeyecekse iyi olmanın ne yararı var?Mark --8 yaşında-

9) Tanrı'cım, Üst kattakiler durmadan bağıra çağıra kavga ediyorlar. Bence yalnızca çok iyi arkadaşların evlenmesine izin vermelisin.Nan --5 yaşında-

10) Sevgili Tanrım, Ne diye bu kadar çok insan yarattın. Başka bir dünya daha yapıp fazlalıkları oraya koyamaz mısın?J.B. --7 yaşında-

11) Tanrım, Insanlara ruhları her zaman doğru mu dağıtıyorsun? Yanlış yapabilirsin.Audrey --8 yaşında-

12) Sevgili Tanrı, Sen tuhaf ne yaparsan yap herkes hayran oluyor; ama ben ufacık bir şaka bile yapsam yiyorum fırçayı.Jodie --6.5 yaşında-

13) Sevgili Tanrı, Bizi hiç merak etme çünkü bizimkiler çok dindar.Teddy --9 yaşında-

14) Sevgili Tanrı, Bende senin dışında bütün liderlerin resmi var. Norman --6 yaşında-

15) Tanrım, Şişman olunca kimse senin arkadaşın olmak istemiyor.Billy Jean --9 yaşında-

16) Sevgili Tanrım, Oğlanlar kızlardan daha mi üstün? Biliyorum sen de onlardansın ama gene de dürüst olmaya çalış.Sylvia --5 yaşında-

17) Sevgili Tanrı, Kitabını okudum ve beğendim. Bütün o fikirler nereden geldi aklına?John --8 yaşında-

18) Sevgili Tanrı, Zürafaların görünümünü isteyerek mi böyle yaptın, yoksa yanlışlıkla mı oldu?Norman --4 yaşında-

19) Tanrım, İncil'de neden hiç karının adi geçmiyor? Yoksa İncil'i yazarken daha evlenmemiş miydiniz?Larry --6 yaşında-

20) Sevgili Tanrım, Tamam incil'de öbür yanağını çevir dedin biliyorum; ama kardeşim gözüme vurunca ne yapacağım?Sevgiler, Teresa --5 yaşında-

21) Sevgili Tanrı, Tanrı oldugunu nasıl bilebildin?Charlene --3 yaşında-

22) Sevgili Tanrı, Senin yaşına geldiğimde tıpkı senin gibi olmak istiyorum. Tamam mı?Tommy --4 yaşında-

23) Sevgili Tanrım, Eger Tanrı ben olsaydım bu kadar iyi olmazdım. Bunu aklından çıkarma.Michelle --6 yaşında-

24) Sevgili Tanrı, Kiliseye sözüm yok ama kuşkusuz daha iyi müzikler kullanabilirsin. Umarım yazdıklarıma kırılmazsın.Ayrıca bir kaç yeni şarkı yazamaz mısın? Dostun Barry"

25) Sevgili Tanrı, Şu hergün ezip durduğumuz karıncaların umarım senin için özel bir önemi yoktur. Dennis"

26) Sevgili tanrı, şu plastik çiçeklere kafan bozulmuyor mu eğer gerçeklerini yapan ben olsaydım çıldırırdım. Lucy "

27) O kadar becerikliysen hadi görelim bakalım oku benim şifremi:VDDL RBT CLJKS NT PSD KLHSM ATFCEğer anlayabildiysen yarın yağmur yagdır da anlayayım. Jabe"

28) Sevgili Tanrı, gecen hafta New Yorka gittiğimizde Saint Patrick kilisesini gördüm. Bayagı güzel bir evde oturuyorsun. Frank"

29) Sevgili Tanrı, Evet,ben anlaşmamızın yarısını yaptım bakalım. Bisiklet nerde kaldı? Bert"

Bir de bu mevzu üzerinde Türk çocuklarının yaptıkları yorumlarla ilgili birkaç örnek var.

- Çogu ufaklık da, ezanı Allah'ın okudugunu sanıyor, itiraf etmeliyim ki küçükken ben de öyle oldugunu düşünürdüm.. Tanıdıgımız bir şeker, bir defasında Ankara'dan buraya(Tarsus'a) geliyor ve ezan sesini duyuyor. Tepkisi aynen şu:"Aaa, Allah da buraya gelmiiiş!"

- Kızım 5-6 yaşlarındaydı,bir ramazan gecesi caminin önünden geçerken "caminin üstündeki bu kocaman ışıklar ne" diye sordu. Biz de "ALLAH" yazıyor dedik.. ramazan aylarında camiler böyle süslenir diye anlattık..bir süre sonra tekrar sordu;" Niye camilere ALLAH yazıyorlar? Allahın reklamını mı yapıyorlar??"

Biz çocukken bu mevzuda ne düşünürdük acaba? Belki zihninizde birkaç anı vardır. Ben küçükken üzüldüğümde hep: "Allah'ım orada bir yerdeysen elini omzuma koy?" diye dua ederdim. Bunu alışkanlık haline getirdim herhalde, hala da ederim. Eğer Allah beni duyuyorsa bu çocuğu Amerika'ya koysaydım daha mı iyi olurdu, diye düşünmüş olabilir. Allah'ım böyle düşünüyorsan elini omzuma koy... Ya da neyse sanırım böyle düşündüğünü bilmek istemem. :))

Bayan Hede ve Bay Hödö

Genel anlamda iş bağlantıları için kurulmuş sitelerin arkadaşlık sitelerine dönüşmesi konusunda rahatsızım. Burada ismi lazım değil, hatta kim olduğunu bilirsiniz siz bir tür X network ağı sitesinde yaşanan maceralardan bir kesit bulacacaksınız.

1-
Hödö Bey: - mrb slm nbr?
Hede Hanım: - Buyurun
Hödö Bey: -mrb hede hnm bilgi paylaşmak istiyom bağlanabilirmiyiz?
Hede Hanım: - Tabi beyefendi bilgi paylaşılabilir bir şey ama, bakıyorum siz galericisiniz, ben öğrenciyim.
Hödö Bey: - olsun, fikir alışverişi yaparız. ben sana bağlandım.
Hede Hanım: - Öğrenciyim, araba satın alacak param yok, ilgilenmiyorum.
Hödö Bey: - Beni alın.
Hede Hanım: - .............

2-
Hödö Bey: ( Bağlantı isteğinin nedeni.) ..
Hede Hanım: - Bağlantı isteğinizin nedenini açıklama şekliniz mesleki jargondan mı ileri geliyor?
Hödö Bey: - Bişey yazmaya üşendim sadece.
Hede Hanım: - Ama beyefendiciğim birçoğu bayanlardan oluşan bağlantı ağınız, karizmatik fotoğrafınız ve havalı mesleğinizi bir yana bırsak bu üşengeçlik yüzünden bir halta yaramayabilir. Gerçi yok, bu vaziyetle olmaz. Her neyse. Elit tabakanın arkadaşlık mekanı haline gelmiş bu müstesna sitede sizin gibi iş güç sahibi bir bey her zaman bir sıfır önde başlar da olmaz beyefendiciğim olmaz böyle, nereye kadar?
Hödö Bey: - Ne diyorsun yahu?
Hede Hanım: - İyi günler demeye çalışıyorum.
Hödö Bey: - Öyle desene.
Hede Hanım: - .......

3-
Bay Hödö: - benı kaydedermısın msn ....…@hotmail.com
Bayan Hede: - Ne sebeple? Arkadaş arıyorsanız, gayet.net, siberalem gibi bir sürü site var. Daha geçerli bir nedeniniz varsa söyleyin ekleyeyim.
Bay Hödö: - dış ticaretle ugrasıyorum ve su an K…dayım yarın İ…e gidiyorum.sizi tanımak ıstedım.karar senın
Bayan Hede: - Öyleyse öyle söyleyin beyefendi. Her nbr, slm, mrb, beni kaydet diye geleni kaydedersek işimiz var. Tanışmışız profilime baktıysanız. Soracağınız birşey varsa buyurun dinliyorum.
Bay Hödö: - Kendine iyi davran paradigması dusuk insanlarla işim olmaz
Bayan Hede: - Valla beyefendiciğim beni kaydedermisin şeklinde bir mesajla paradigma istatistiği yapamazsınız zannnımca. Öyleyse epey vakit harcayacaksınız demek, neyse şanslısınız birinden iki mesajla kurtuldunuz. Nasa uzay zerzavatından arkadaşlarla görüşün. Paradigmasal ilişkileriniz ilerler, benden size tavsiye. İyi akşamlar.
Bay Hödö: - …

Beklentiye gerek yok.

Sevgili arkadaşım Cem'in ısrarı üzerine bir blog sahibi olmaya karar verdim. Altından kalakabilir miyim, bilmiyorum. Birçok türdeki siteye üye olup profilimi iptal ettirmişliğim, facebook hesabımı defalarca dondurmuşluğum, sitelerin moderatörlerine çokça baskı yapmışlığım var. Kendimi internette deşifre etmeyi sevmiyorum sanırım. Umarım deşifre olma konusunda pek fazla üstüme gelmezsiniz. Kısa bir girizgah konuşmasından sonra, hepimize merhaba.