29 Aralık 2011 Perşembe

Son seferin tek neferi...







Yolunu aydınlatacak ışık bulamayınca, kendini yaktı kadın. 
Işık çok oldu, kendi yok…

25 Aralık 2011 Pazar

Ayarsız



Çocukluğunun mandalı tutuyor çamaşır iplerinde,
Yıkanmaktan sevmeleri eprimiş kadınlığını.
Mandal izi, pas lekesi, nem kokusu üstünde…
Bir yağmura tutulsa yine, leğenlere basılacak,
 Duvarları kem tutmuş evlere asılacak…

Oysa nasıl da ayarsız bir saatte gözlerin…
Her yavaş kabuk bağlar, kıramazsın.
Her çabuk suya düşer, tutamazsın.
İki ileri, bir geri böyle,
O kaç söylerse söylesin; söyle.
Sen o vakittesin…

18 Aralık 2011 Pazar

Yolculuk



(Bu iki fotoğrafı bir gece yolculuğu sırasında feribottan denize sarkarak çektim. Bu gördüklerin ayın denize benim için çizdikleri. 13 numaraları otobüs koltuğunun yan koltuğunda seyahat ediyordum, ayın 13’üydü. Bu fotoğrafları çektikten hemen sonra elimde karton kahve bardağıyla bir kamyonun önüne kapaklanmak dışında başıma uğursuz bir şey gelmedi.)

Cesaria Evora da gitmiş… Ben bu şarkıyı çok sever, hep yollarda dinlerdim.

Hayatın boyunca zihninle baş başa kalabileceğin en önemli yerlerden biri de gece yolculuklarında kısık ışıklı gözlerle, yılan gibi sürünen, o toplu taşıma aracının sindirim sistemidir. Koca bir kalabalığın içinde yapyalnız olduğunu anlatan en önemli yerlerden biridir orası. O koltuklar, o yol, o kalabalık; enzim gibidir… Zihnini parçalar, sonra sindirir… Sonra her nereye, her nasıl gidersen git, hep o sistemin ardında bir şey gibi bırakıldığını anlarsın… Bir şeyler bıraktığını sanırsın ya da… Dışkı gibi anımsamalar… Bazen rahatlatıcı, bazen sıkıştırıcı, bazen… Gece yolculukları bu işe yarar…

Bazen yanına biri oturur. O biri önce mutlaka o yolculuğun en önemsiz sorusunu sorar. “Nereye gidiyorsunuz?” Sonra ne işle meşgul olduğunu… Ona çok anlamsız şeyleri anlamlı yapma mühendisiyim, bağımlı değişken doktoruyum, bu şoför ve muavin benim saz arkadaşlarım, şimdi birlikte tuvalet taksimi çalacağız, gibi şeyler söylemek isterim. Çalan kapıları kim o diye karşılayanlara kilimci dediğim gibi. Ama aklından geçenleri söylersen onun hikâyesini duyamazsın. Aklından geçenleri söylersen kimsenin hikâyesini duyamazsın. Duymak istedikleri şeyleri söylersen onlar da sana duyduğunda ne yapacağını bilmediğin şeyler söyleyebilirler. Zihnin bir çöplükse, bir gün lazım olur, diye saklayabilirsin. Nitekim bugün lazım oldu.

Bu hikâye bu kadar… Çocukken herkesinkinden önce bitmesin diye azar azar tükettiğimiz gofretler gibi bazı hikâyelerimiz… Bazıları sen gibi...

Dışarıda çok kuvvetli bir rüzgâr var. Rüzgârın ardından yağmur yağar… Bugün aklımda bahar yağmurlarından sonra çayırlarda biten mantarlar vardı aslında.

Şimdi o yağmurlu havadan sonra bana sorsan ki bu çayırdaki hangi yabani mantarlar yenir, bilirim. Kanatlarını çok açandan, bir de top top olandan uzak duracaksın. Yine de işin içinde yabani mantarlar varsa, bunun ucunda öleyazmak var. Çocukken bilemezsin hangi mantarın kanatları çok açık… Hem onların cazibesi ayrı, hem çocuklara öleyazmak uğramaz… Annem bana inanmıştı, çayırdan topladığım mantarlardan börek yapmıştı. Hiç öleyazmadık… Ama büyüyünce korkar oldum çayırlarda biten yabani mantarlardan. Şimdi bildiğimi de bilemem.

İşte bunlar da o mantarlar, belki bakmak istersin.

Sonra başka hikayelerin yüzleri vardı… Yüzleri unutmaktan hep çok korkarım, korktukça hep unuturum… Lazım olur, bulamam...

Beni kafamın içinde yalnız başıma bırakmıyorsun diye sen, ne çok sevinip, severim ben.

Ama dört başı mamur cümleler vardı aklımda sana, saçıldı gitti…

Çok hüzünlü bir şey söyleyeyim mi? Dört başı mamur cümleler olur aklında, saçılır gider…

Çok neşeli bir şey söyleyeyim mi? Belki ayağına takılır o saçmalar... Bakar, gülümsersin.

Ben bunları yazarken, bu şarkı çalıyordu. 

11 Aralık 2011 Pazar

Bakmaların Evi



'Bakmaların evi', derler ona,
Bacasından tüter bakışlar,
Pervazlarında pervasız susmalar,
İlla ki perdeler çekilir cümleler öpülürken,
O kapılar hep devinir,
O duvarlar hep çıtırdar,
O evin yanakları mermerden; kızarır,
Ağzı çatısında, göğe bağırır,
Kirpiklerin geçer sokağından,
Bahçesinde parmak uçların biter,
Kimseye söylemez,
Susmaz kimseye, kimsenin olmaz,
Sadece sen olur, olması bazen,
Sadece sev olur dolması,
Bir daracık yağmur oluğu…

5 Aralık 2011 Pazartesi

Virgül


Affetmek kusurları kabul etmek değil,  kusurlarla kabul etmek… Tümüyle kusur sayıp kabul etmekle aşağılayabilecek kadar kusursuz muyum?

Vazgeçtiğin için gidilmez her zaman, vazgeçmemek için de gidilir.

Bunun için susulur da... Affetmem diye değil, unuturum diye hiç değil…