23 Temmuz 2012 Pazartesi

C'est La Vie



Yazmak arafta kalmaya müteakip bir iş. Mutlulukla mutsuzluğun, örneğin… Bir tarafta dururken yazmanın mümkünü yok.

Bir yaştan, yeni bir yaşa atlamanın arafında şimdi…

Blogum anflaktik şok geçirdi ve komaya girdi. Şimdisinde sarfettiğim hiçbir cümleyi sindiremiyor. Yaşam destek ünitesine bağlı olarak sürdürdüğü hayatını sonlandırmam için 11.09.2012’ye kadar vaktim var.

Bu da adet yerini bulsun diye yazılmış, medetsiz bir doğum günü yazısı.

Bu da öyle bir şarkı...

9 Yorum:

Levent dedi ki...

selavi'yi çok severim.Neden son buluyor ve neden bu tarih o da ayrı merak konusu ama sormayacağım :)

Bendenbenkim dedi ki...

Levent, o gün blog 5 yaşına basacak. Gerekli özeni ve ilgiyi gösteremediğim için can çekiştiğini hissediyorum. Sanırım bitirmek gerek.

Levent dedi ki...

anlıyorum..Nina Simone - in the dark,şimdi dinliyorum.Senin selavi aldı götürdü.Araya davulcu amca girmeyeydi iyiydi ya :)

Bendenbenkim dedi ki...

Evet, davulcuyu saymazsak tam şu duruma uygun oldu In the Dark, teşekkür ederim.

Levent dedi ki...

Rica ederim.Geceniz güzel olsun.Sevgiler...
(Bilie holiday-same old story'yle ben devam edeceğim.) Bu blogu severdim,en çok da Marylin'i özleyeceğim.Happy birthday mr.president :)

Bendenbenkim dedi ki...

Loves from Madison Square Garden... :)

Teşekkür ederim Levent, belki komadan çıkar o tarihe kadar.

Levent dedi ki...

Son yazım daha rahatsız etmeyeceğim.11 eylül'de blogun son bulması da ilginç olacak sanırım.(o tarihte başlaması da öyleymiş)Söylemeden edemezdim :) iyi geceler...

Bendenbenkim dedi ki...

Rica ederim. 11 Eylül öyle sahi.

Adsız dedi ki...

Ben istemiyorum :( Ağlarım bile... (E.K ) ;)