7 Mart 2013 Perşembe

Kavil


Koklamayı bilmeyen burnumda çiçeğim var;
Ellerim hanım hanımcık, tırnaklarım aşüfte…
Avucuma bir söz yaz ki tutayım;
Ne de olsa kaviller uçabilen şeylerdir ve
Bana pembe şeylere bakan kız çocukları gibi sevmeyi öğrettiler.
Çocukken, belikleri kurdeleli annen olayım istedim senin;
Sen benim bıyıkları terlemiş, elma yanaklı babam ol.
Biz üstünden geçerken erisin rüştümüz;
Çünkü o çocukları kandırmaya, şekerden bir köprüdür.

Benim şehrimin gözleri küçük, kirpikleri takma,
Sokakları içi yanmış bir tavadır.
Evlerinin her yağmurda su basan zemin katlarında
Tenhası kız çocuğundan yapılmış bir kadın yaşar.

0 Yorum: