1 Ağustos 2017 Salı

Avcı / Ergin Günçe


Kalbim, bu sessiz sonbaharda 
Bugünkü atlaslara inanma sakın 
Düz bir tepsidir dünya 
Yolun sonuna ulaştın artık 
Güzel bir durum kıyısındasın.


Bir kırmızı fenersin bir hayli dokunaklı 
Uzayan kar tipisi altında 
Kalbim, dağların kaybolmuş senin 
Kurtlar falan inmiştir bembeyaz ovalara 
Bir ağlayışı sustuğun belli 
Şarkılarını söylerken


Kalbim, göller bölgesindesin 
Ne olur gölgeli yollardan yürü 
Başında bir şapka güneşten sakın 
Gözlerinden okuyorum acını 
Bir aile yangınında testilerin kırılmış 
Kavrulmuş gitmiş sanki çocukların


Kalbim benden hatırlısın bilgeler arasında 
Avcısın, çünkü bir orman içindesin 
Sulardan içiyorsun, meyvelerden yiyorsun 
Tırmanmak istiyorsun bir tepe daha 
Güleçsin nedense bir çocuk gibi 
Köpeğine gençliğini anlatıyorsun


Güneş bir portakal çığlığıyla battı 
Tutukluk yapıyor kırma tüfeğin 
Derme çatma kulübenden uzaksın 
Kalbim bir telgraf çek kendi kendine 
Seni bekliyor son yolculuğun 
Tenha bir istasyonda


İlk karakola teslim ol ya da 
Köpeği bir dostuna emanet bırak 
Ormanda bir köşeye göm fişeklerini 
Anıları bir müzeye gönder istersen 
Bunca yıl yaşadın yakalanmadın 
Güzel suçlar işledin bir tarih oldun artık 
Eğer bana sorulacak olursa.


Her hüznü her sevgiyi ayakta alkışladın 
Gül kökünden bir pipo 
Bir yasemin ağızlık 
Yadigar kalsın bezirganbaşı 
Tüm avcılara yadigâr kalsın.