Boşluk bakışlarımın biçimini taşıyor.

Yayın Arası

2012-01-25T23:50:00.000+02:00

Gerçeğin doğaya uygun biçimde yaşadığı yoğuşma* sebebiyle bu blog yayınına bir süreliğine ara vermiştir. Her türlü ilgiliye teşekkür ederim.

*Yoğuşma: Gerçeğin yalıtımı açısından en problemli olan durumdur. Çünkü gerçeğin yalıtımı için kullanılan malzemelerinin birçoğunun difüzyon katsayısı yüksektir. Bu yüzden elemanlarda duygu yoğuşabilir ya da hiç duygu yoğuşmaz. Halk arasında ‘koy g...tüne rahvan gitsin’ olarak da bilinen durum ortaya çıkabilir. Bu da insanlar ve ilişkiler arasında küfe neden olur. Bu durumdan kaçınmak için malzemeler ve kalınlıkları iyi belirlenmeli, sistemde biriken duygu yoğunluğu ayda 1kg/m^2’ yi aşmamalı, biriken duygu yıl sonuna kadar sistemden tamamen uzaklaştırılacak şekilde önlem alınmalıdır.

Bu arada pardonlar dilerim; 'yoğunluk' derken 'yoğuşma' olmuş. Ne kadar yakında olduğunu bilmesem de döneceğim. Orada görüşmek üzere...

Dünün Rüyası,

2012-01-17T22:25:00.001+02:00

Tabiri caizse rüya tabircisi arıyorum. :)

KPSS’ye girmek içinÖSYM’ye başvuruyorum. Görevli çok fazlabaşvuru olduğunu ve geç kaldığımı, geç kalanlar için sınav yapacak bina bulamadıklarındanşehirlerarası otobüsleri kiraladıklarını söylüyor. LüksEreğli Seyahat’in Antalya-Manisa arasındaki yolculuğunda KPSS sınavınagirebileceğimi belirtiyor. Antalya’ya gidiyorum ve söylenilen otobüsebiniyorum. Muavin sınav kitapçıklarını dağıtırken iki kişi yan yana oturamayacağımızıve sınavı Manisa merkezine varana kadar bitirmemiz gerektiğini söylüyor. Yanımdaoturan şişman zenci kızı kaldırıyor. Sınavım Manisa merkezine birkaç kilometrekala bitiyor. Manisa yakınlarındaki bir köyde otobüsten atılırcasınaindiriliyorum. Muavin dönüşte beni buradan alacaklarını söylüyor. Otobüstenindiğimde cep telefonum dâhil hiçbir eşyamı almadığımı fark ediyorum. Ellerindekendi yetiştirdikleri meyveleri ve sebzeleri taşıyan köylüler onları banasatmak için birbirleriyle yarışırcasına üstüme geliyorlar. Korkarakbağırıyorum. Paramın olmadığını söylüyorum. Sinirlenerek dağılıyorlar. Köylülerinarasından beni tanıdığını söyleyen bir kadın çıkıyor. Onun elinde de sarıelmalar var. Ben ilkokuldayken benim okulumda çalıştığını, beni oradanhatırladığını söylüyor. Evlendiğinden, çocukları olduğundan bahsediyor. Ben deona neden burada olduğumu anlatıyorum. Köylülerin bana kızmalarını sorunetmememi, birazdan beni unutacaklarını söylüyor. Köy meydanına doğru yürüyorum.Meydanda üstünde Kaddafi resimleri olan bozuk riyaller görüyorum. Bir tanesini hatıra olarak saklamak üzere alıpcebime atacakken elinde değnekle bana doğru yürüyen bir cüce dikatimi çekiyor. Parayıdüşürmek için değneğiyle elime vuruyor. Onu hatıra olsun diye saklamak için aldığımı zatenyerlerde bir sürü olduğunu söylüyorum. Dinlemiyor, parayı alıp yere atıyor vebana bir gazoz kapağı uzatıyor. Kapağı cebime koyup otoyol kıyısına yürüyorum.Kıyıda bir durak görüp oturuyorum. Beni geri alacak otobüsü beklemeyebaşlıyorum. Hava kararıyor, onlarca otobüs geçiyor ancak beklediğim otobüs birtürlü geçmiyor. Uyanıyorum…

İç Nefes / Haydar Ergülen

2012-01-13T21:59:00.001+02:00

la luna bir yer'den...

o bir çay istemişti, trenin içinde
biz tren yolcusuyduk, çölün içinde
ben yalnız kalmıştım, senin içinde
oysa kaç kişinin yerine sevmiştim seni!

aşkı geçtik, gözlerini açabilirsin

o bir dile sığınmıştı, sözü içinde
yolu yoluma çıkmıştı, çölü içinde
ben eski kalmıştım, senin içinde
oysa kaç çocuğun yerine övmüştüm seni!

düşü geçtik, kendine bakabilirsin

o bir bende kırılmıştı, hayli içimde
ıssız otağ kurulmuştu, canım içinde
oysa kaç bahçe yerine açmıştım seni!

kimi geçtik, kimseye sorabilirsin

Bok

2012-01-06T00:42:00.000+02:00

Sıradan bir insan olduğumu düşündüğümde ölüm gibi çapımuammalardan korkardım. Kendimi bir bok sandığımdan beri en büyük korkum sifonsesi oldu.

Son seferin tek neferi...

2011-12-29T00:31:00.001+02:00

Yolunu aydınlatacak ışık bulamayınca, kendini yaktı kadın.

Işıkçok oldu, kendi yok…

Ayarsız

2011-12-25T22:10:00.000+02:00

Çocukluğunun mandalı tutuyor çamaşır iplerinde,

Yıkanmaktan sevmeleri eprimiş kadınlığını.

Mandal izi, pas lekesi, nem kokusu üstünde…

Bir yağmura tutulsa yine, leğenlere basılacak,

Duvarları kem tutmuşevlere asılacak…

Oysa nasıl da ayarsız bir saatte gözlerin…

Her yavaş kabuk bağlar, kıramazsın.

Her çabuk suya düşer, tutamazsın.

İki ileri, bir geri böyle,

O kaç söylerse söylesin; söyle.

Sen o vakittesin…

Yolculuk

2011-12-18T02:51:00.000+02:00

(Bu iki fotoğrafı bir gece yolculuğu sırasında feribottan denize sarkarak çektim.Bu gördüklerin ayın denize benim için çizdikleri. 13 numaraları otobüskoltuğunun yan koltuğunda seyahat ediyordum, ayın 13’üydü. Bu fotoğrafları çektikten hemen sonra elimde karton kahvebardağıyla bir kamyonun önüne kapaklanmak dışında başıma uğursuz bir şeygelmedi.)

Cesaria Evora da gitmiş… Ben bu şarkıyı çok sever, hep yollarda dinlerdim.

Hayatın boyunca zihninle baş başa kalabileceğin en önemli yerlerden biri degece yolculuklarında kısık ışıklı gözlerle, yılan gibi sürünen, o toplu taşımaaracının sindirim sistemidir. Koca bir kalabalığın içinde yapyalnız olduğunuanlatan en önemli yerlerden biridir orası. O koltuklar, o yol, o kalabalık; enzim gibidir…Zihnini parçalar, sonra sindirir… Sonra her nereye, her nasıl gidersen git, hepo sistemin ardında bir şey gibi bırakıldığını anlarsın… Bir şeyler bıraktığını sanırsınya da… Dışkı gibi anımsamalar… Bazen rahatlatıcı, bazen sıkıştırıcı, bazen…Gece yolculukları bu işe yarar…

Bazen yanına biri oturur. O biri önce mutlaka o yolculuğun en önemsizsorusunu sorar. “Nereye gidiyorsunuz?” Sonra ne işle meşgul olduğunu… Ona çokanlamsız şeyleri anlamlı yapma mühendisiyim, bağımlı değişken doktoruyum, bu şoförve muavin benim saz arkadaşlarım, şimdi birlikte tuvalet taksimi çalacağız, gibişeyler söylemek isterim. Çalan kapıları kim o diye karşılayanlara kilimcidediğim gibi. Ama aklından geçenleri söylersen onun hikâyesini duyamazsın.Aklından geçenleri söylersen kimsenin hikâyesini duyamazsın. Duymak istediklerişeyleri söylersen onlar da sana duyduğunda ne yapacağını bilmediğin şeyler söyleyebilirler. Zihnin bir çöplükse, bir gün lazım olur, diye saklayabilirsin. Nitekim bugün lazım oldu.

Bu hikâye bu kadar… Çocukken herkesinkinden önce bitmesin diye azar azartükettiğimiz gofretler gibi bazı hikâyelerimiz… Bazıları sen gibi...

Dışarıda çok kuvvetli bir rüzgâr var. Rüzgârın ardından yağmur yağar… Bugünaklımda bahar yağmurlarından sonra çayırlarda biten mantarlar vardı aslında.

Şimdi o yağmurlu havadan sonra bana sorsan ki bu çayırdaki hangi yabani mantarlaryenir, bilirim. Kanatlarını çok açandan, bir de top top olandan uzakduracaksın. Yine de işin içinde yabani mantarlar varsa, bunun ucunda öleyazmakvar. Çocukken bilemezsin hangi mantarın kanatları çok açık… Hem onlarıncazibesi ayrı, hem çocuklara öleyazmak uğramaz… Annem bana inanmıştı, çayırdantopladığım mantarlardan börek yapmıştı. Hiç öleyazmadık… Ama büyüyünce korkaroldum çayırlarda biten yabani mantarlardan. Şimdi bildiğimi de bilemem.

İşte bunlar da o mantarlar, belki bakmak istersin.

Sonra başka hikayelerin yüzleri vardı… Yüzleri unutmaktan hep çok korkarım,korktukça hep unuturum… Lazım olur, bulamam...

Beni kafamın içinde yalnız başıma bırakmıyorsun diye sen, ne çok sevinip,severim ben.

Ama dört başı mamur cümleler vardı aklımda sana, saçıldı gitti…

Çok hüzünlü bir şey söyleyeyim mi? Dört başı mamur cümleler olur aklında,saçılır gider…

Çok neşeli bir şey söyleyeyim mi? Belki ayağına takılır o saçmalar... Bakar, gülümsersin.

Ben bunları yazarken, bu şarkı çalıyordu.

Bakmaların Evi

2011-12-11T02:14:00.001+02:00

'Bakmaların evi', derler ona,

Bacasından tüter bakışlar,

Pervazlarında pervasız susmalar,

İlla ki perdeler çekilir cümleler öpülürken,

O kapılar hep devinir,

O duvarlar hep çıtırdar,

O evin yanakları mermerden; kızarır,

Ağzı çatısında, göğe bağırır,

Kirpiklerin geçer sokağından,

Bahçesinde parmak uçların biter,

Kimseye söylemez,

Susmaz kimseye, kimsenin olmaz,

Sadece sen olur, olması bazen,

Sadece sev olur dolması,

Bir daracık yağmur oluğu…

Virgül

2011-12-05T01:33:00.001+02:00

Affetmek kusurları kabul etmekdeğil, kusurlarla kabul etmek… Tümüyle kusur sayıp kabul etmekleaşağılayabilecek kadar kusursuz muyum?

Vazgeçtiğin için gidilmez her zaman,vazgeçmemek için de gidilir.

Bunun için susulur da... Affetmemdiye değil, unuturum diye hiç değil…

Karanlıkta merdiven çıkmak gibi bir şeydir.

2011-11-26T01:39:00.000+02:00

…oynatamadığın kolunun ağrıyan yerini göstermez, diş doktoruna çürük olmayan dişlerinin sızısından dert yanarsın. Ağrı eşiğin yüksekse nasıl bir ağrıyla başa çıktığını da bilemezsin. Yüksek ağrı eşiği karanlıkta merdiven çıkmak gibi bir şeyidr. Yalnız başınayken kendine yetememek karanlıkta merdiven çıkmak gibi bir şeydir. Öyle çok şey karanlıkta merdiven çıkmak gibi bir şeydir ki, o karanlıkta bir yerini çarptığında hissettiğin ağrının boyutlarını kestiremezsen o yine karanlıkta merdiven çıkmak gibi bir şey olur.

Birbirine paralel aynalardan kendini gözlersen baktığın sadece bir şeyken aynısından binlerce bulursun. Bu da karanlıkta merdiven çıkmak gibi bir şeydir.

En kısa zamanda döneceğim; mektuba ve Sevgili E. senin mailine… Ben dönene kadar buraya gelirseniz Ane Brun dinleyin. Nerenizin daha çok ağrıdığını bilmediğinizde bazen biraz iyi gelir. Karanlıkta merdiven çıkmak gibi bir şeydir.

Otel Göz Göz Odalar

2011-11-21T02:26:00.001+02:00

Pıt, pıt, pıt…

Bir ay doğar ilkakşamdan, geceden diye bir Malatya türküsü vardı. Türküsü vardı, ben türküleriseverim. Sen ölmeden önce hepimizin miarkadaşı olmuştun? Senin hiç arkadaşın öldü mü? Bazı bazı sesinde kulaklarım.Kulaklar seslerde kalabilir. Kulaklar peslerde kalabilir. Hep unutsan da söylebeni pıt, pıt, pıt.

Bazı bazı kadınlarınkahve fallarında göz göz kalpleri olur. Çünkü orada herkesin bir odası vardır. Gönlününotelinin göz göz odalarında kuzu çevirmeye kalkan olursa at onu oradan. Kapıyıda kitle, bir daha girmesin. Kimselere de verme o odayı. Kalbindeki bir gözoda, içinde kuzu dahi çevirmiş olsa sahibinindir ama o otel öyle böylesenindir. Kendin bir Türk kahvesi içimliği uğrayabilirsin. Ağlamadan azıcık durorada. Yanına da nane likörü al. Yanına da beni al, sana fal bakalım. Birbirineparalel telve aynalardan, iç içe, göz göz odalara akalım.

“Puding yaptım bugün.Dünyanın en büyük zulmü… Eğer kutsal kitaplarda cehennemde 5000 yıl boyuncaaralıksız pudingin dibini tutturmamaya çalışacaksın yazsa hepsinin emrettiğigibi yaşarım,” diyen adam bu otelin baş aşçısıdır, tanıştırayım.

“Bir göz oda herkese dar gelende… Göz kadar odada kuzu mu çevrilir allasen,tırnaklarımı bile boyayamıyorum,” diyen kadın da bu otelin resepsiyonistiydi,kovdum.

Odalardaki eşyaları gönül rahatlığıyla çalabilirsin. Hepsi üstünekarşılıksız zimmetlidir. Hatta eşylarını kendin çalarsan bellboy sana bahşişverir.

İnanmaya inandığına beni inandırırsan oteli sana veririm. Adını “Otel GözGöz Odalar” diye bırakman şartıyla.

Ben Gönül, gözlerinden öperim.

Hikayesi olmayan şarkı var mıdır bilmem ama şarkısı olmayanhikaye yoktur bizim otelde.

En sevdiğim annemin en sevdiği şarkılardan biri de ‘Hotel California’dır.

Haftalık Burcum

2011-11-14T01:42:00.001+02:00

"İnsanın varlığı ona yalnızcaverilmemiş, ondan talep de edilmiştir. Kişi varlığından sorumludur, eğersorulursa kendisinden ne meydana getirdiği sorusuna yanıt vermesi istenir. Onasoran kişi, yargıları yani kendisidir. Bu durum, göreli terimlerle suçlulukanksiyetesi, mutlak terimlerle ise kendini reddetme ve kınama olarak ifadeedilen anksiyeteyi doğurur. İnsanın kendisini olması gereken şey halinegetirmesi, kaderini yerine getirmesi istenir. Her ahlak eyleminde, kendinionaylayan insan kaderini yerine getirmeye, potansiyel olarak olduğu şeyi gerçekleştirmeyekatkıda bulunur." (Paul Tillich)

Bilmiyorum

2011-11-10T23:51:00.000+02:00

Bazı anlarda soluk borunun ve midenin üstünde pervasızca gezinen topuklu ayakkabılı kadının varlığını daha çok hissedersin. Öyle anlarda bütün kadınlardan nefret edersin, ya da topuklu ayakkabılardan, ya da kendinden. Bilmiyorum.

Sor

2011-11-09T01:22:00.000+02:00

(Ders İngilizce, öğrencinin yaşı 12, diyaloğun bir kısmı İngilizce gerçekleşmektedir.)

“Evet, senin adın ne?”

“…”

“Bir ismin vardır herhalde.”

“Ben adımı sevmiyorum.”

“Peki, öyleyse sana seslenmemden hoşlanacağın bir ad söyle.”

“…”

“Mustafa olur mu?”

“Benim adım Koray.”

“Koray, biraz kendinden bahseder misin?”

“…”

“Kaç yaşındasın, hangi okula gidiyorsun, nerede doğdun, kardeşlerinvar mı?”

“…”

“Peki, öyleyse hoşlandığın şeylerden bahset. Televizyonprogramları, bilgisayar oyunları, en sevdiğin ders…”

“Ben hiçbir şeydenhoşlanmam.”

“Anladım. O zaman hoşlanmadıklarından bahset.”

“Hiçbir şeydenhoşlanmadığımı söyledim.”

“En hoşlanmadığın şeyden bahsedebilirsin mesela.”

“…”

“Koray sence ben bütün bu soruları neden soruyorum?”

“Bilmiyorum.”

“Sadece ne kadar İngilizce bildiğini anlamaya çalışıyorum.Ne olduğunun hiç önemi yok, istediğin herhangi bir konu hakkında bana İngilizcebirkaç cümle kurman ya da birkaç kelime söylemen yeterli.”

“Ben İngilizce sevmem,bilmem de.”

“Geçen dönem karnendeki İngilizce notun kaçtı?”

“Dört.”

“Hiç bilmeyen biri için iyi bir not.”

“Kopya çektim.”

“Kopya çekecek kadar İngilizce biliyorsun öyleyse.”

“Hocam yeter allasen. İstemiyorumişte, ne uğraşıyorsun?”

“Ne kadar İngilizce bildiğinizi nasıl anlamamı önerirsinKoray?”

“How much do you speakEnglish, diye sor.”

Sevgili Günlük,

2011-11-07T01:56:00.000+02:00

Bugün bayram.

Gözlerinden öpmekistediklerim oldu ama göz öpülebilen bir şey değildir. Geçen bayram 9 yaşındakibir çocuğun gözünü öpmeyi denedim, olmadı. Başka çocuklar bayramda elini öptü diyesenin çocukluğun gitmez ama gider sanıyorsan gözünü öptür. Yine de gözöpülebilen bir şey değildir.

Ve yine de gözleriniöpmek istiyorum.

Çocukken eşyalarımı hiçkaybetmezdim. Hala da kaybetmem. Bundan 21 sene önce çok lira bayram harçlığıtopladığım yeşil çizgili cüzdanım bile çantamda hala durur mesela. O zamanekmek 1.200 liraydı. Bir daha hiç o kadar çok bayram harçlığım olmadı. Bayramharçlıklarımı başka çocuklara verdim. Annemin ve babamın onları başka çocuklaravermemem konusunda beni ikna etmeleri uzun sürdü.

Bir şeyin benim olmasıiçin acı çekmem gerektiğine inandığımda yedi yaşımdaydım. Sonrasında hiçbirşeyin benim olmasını çok istemedim. İstemiş gibi yaptıklarımı bile acı çekmenindahi bedelini ödeyemeyeceği şeylerden seçtim. Ki yine benim olmasındılar. Canımhiç tatlı değildir. Gidip kusmam gerekmiyorsa bir yerimin ne kadar ağrıdığınıbile bilmem.

Başlarken aklımda on biryaşım ve kuklalar vardı.

Kazandığım ilk para 30.000liraydı. Yumurtadan üç kukla yapıp satmıştım. Yumurtaların altından ve üstündenyorgan iğnesiyle iki delik açarsın. Bunu yaparken yumurtaları kırmamaya özengöstermen gerekir. Yukarıdaki delikten üfleyerek yumurtaların içini aşağıdanboşaltırsın. Yumurtaların yüzeyini boyadıktan sonra verniklersin ki kolaykırılmasınlar. Yumurtanın deliklerini de ipler ve şapka gibi aksesuarlar içinkullanırsın. Çocuklar yumurtadan kuklaları çok severler. Kukla deyince aklımaönce Craig gelir, sonra La Double Vie de Veronique. Kazandığım ilk parayla Sütaş’ıncam kaseli yoğurdunu almıştım.

Eşyalarımı kaybetmemem birşeyleri asla kaybetmeyeceğim anlamına gelmedi. Benim olmayan o kadar çok şey vekimse kaybettim ki, bunu anlamam eşyalarımı kaybetmediğimi fark etmemle aynıdöneme rastlar. Yine çocuk sayılırdım.

Bazı şeyleri kaybetmengerekir. Alışman da gerekir buna. Bu seni vazgeçilmezlikten ve vazgeçmezliktenkorur. Hiç kimse ve hiçbir şeyin vazgeçilmez olmadığı fikrine alışırsın. Birgün hiç kimse olmayabilir, sen hiç kimse olabilirsin. Kimse olmanın ne olduğunudüşünüp, benim kimsem olsana diye sarılacağın başka kimseler arayabilirsinyazık. Kimse olmanın ne olduğunu düşündüğünde kendini sahiplenmelisin, derannem.

Herkes kendindentaraftır. Ama kendinden taraf olurken, başkalarının kendi taraftarlığınıunutma. Sadece o zaman başkaları için bir şey yaptığına inanabilirsin, demişti birbaşkası.

Bugün içim salkımsaçak, çocuk var, öpülesi gözler…

Keşke bazı şeyleri hiçunutmasak…

Bir zaman da böyle bir şey demişim.

Yalancı

2011-11-04T22:19:00.000+02:00

"Küstahyalancı."

"Benyalan söylemem sana. Böyle bir ithamda bulunma bana. Yalancı olsaydım aramızda60 km olmazdı."

"Yalancı olsaydın 80 km olurdu."

"Hiçolmazdı emin ol."

"Olurdu."

"Beniyalan söylerken görmek istemezsin."

"Kimseyiistemem."

"Beniyalan söylerken görürsen; acaba bana da mı hep yalan söyledi, dersin. Yalancıdeğilim ben o yüzden. Yalancı yalan söyleyen kişi değildir. Yalancı yalansöylemeyi beceremeyen kişidir. Bu yüzden ben yalancı değilim."

"Tamam,küstah da değilsin."

"Küstaholabilirim, emin değilim. Küstah tam olarak neye denir bilmiyorum."

"Saygısız, kaba, terbiyesiz (kimse): “Babasınınkoltuğuna küstah bir tarzda oturmuş, bacaklarını, yatar gibi uzatmış ve laubalişeyler söylüyor.” -R. N. Güntekin."

"Ozaman ben küstah olabilirim."

"Tamam."

Saat Kaç

2011-11-04T21:05:00.003+02:00

Beni bur, beni sorma onlara.

Kır zembereğimi, ver zamana.

Kur; yelkovanım, akrebim yok.

Ama ayıp ettiğim çok,

Zır zır çaldığım boş sabaha.

II.

Beni as, gerçeğin duvarına.

Sana bir söylerim, ona beş inanırım,

Üç kala, dört yandığım da olur;

Yalanın Allah’ı var.

III.

Bak ben kaçım?

Kaç, ben açım.

Çıkar bütün çarkları,

Kandığın kadarına bir çeyrek gerçek kar.

Geri kaldım riyası var.

Hiç geçmesem ne olur?

Svante’nin Mutlu Günü / Benny Andersen

2011-11-04T20:58:00.000+02:00

Amma da sabah, bak!
Güneş kızıl ve yuvarlak.
Banyoya gidiyor Nina’m.
Oturmuş peynir ekmek yiyiyorum.
Hayat insanın en kötü şeyi değildir
ve birazdan hazırdır kahve.

Çiçekleniyor çiçekler.
Köşede bir örümcek gidiyor.
Eğer varsa yeterince,
Uçuyor kuşlar sürü halinde.
Mutluluk insanın en kötü şeyi değildir
ve birazdan hazırdır kahve.

Çimen yeşil ve ıslak.
Arıların keyfine yok diyecek.
Ciğerler susamış havaya.
Ah, ne güzel mis hava!
Sevinç insanın en kötü şeyi değildir
ve birazdan hazırdır kahve.

Duşun altında şarkı.
Mutlu olduğunu anlamalı.
Gökyüzü de öyle bir mavi ki.
Bense anlıyorum çok iyi.
Mutluluk insanın en kötü şeyi değildir
ve birazdan hazırdır kahve.

Nina geliyor işte
çıplak, öpüyor sevgiyle,
gidiyor odaya ıslak tenle
saçlarını düzeltmeye.
Hayat insanın en kötü şeyi değildir
ve birazdan hazırdır kahve.

[1972, ”Svante’nin Şarkıları”’ndan]

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Kitchen Sink / Alison Maclean

2011-11-04T18:29:00.000+02:00

Resmi Tatil Mektubu

2011-10-28T22:57:00.001+03:00

Değerli Hükümetim,

29 Ekim Cumhuriyet Bayramıtörenini iptal ettikleri için hükümetimizi çok takdir ettim. Çünkü resmigeçittörenleri çok eğlenceli kutlamalardır. Eğlenirsek çok ayıp olur. Mesela ben geçittörenlerinde çalan askeri bando marşlarını çok eğlenceli bulurum. Hep kasaphavası çalıyormuşçasına şıkır şıkır oynarım. Kendimi tutamayıp oynasaydım, çokutanırdım. Bu yüzden sizlere teşekkür etmek istedim.

Bence hükümetimiz Kurban Bayramı’nıda iptal etmeli. Yeterince asker ve depremzede kurban verdiğimizi düşünüyorum.Bu sene kurban kesmemize gerek yok. Misafirlerimize baklava, şeker, çikolatagibi şeyler de ikram etmemeliyiz. Tatlı mutluluk hormonunun fazlasalgılanmasına yol açabilir. Gülebiliriz. Dostlarımızla bir araya gelipeğlenebiliriz. Çok ayıp olur. Hepimiz evimizde oturup çok üzülmeliyiz.

Ben müzik de dinlemiyorum. Canımmüzik isteyince sadece ‘Pepee, Pepee Çok Üzülüyor’ dinliyorum.

Bayramda her birinizi ziyaretedip ellerinizden öpmek isterdim ama biz ailecek bayram kutlamamaya kararverdik. Sizler bana yine de harçlık göndermek isterseniz diye banka hesap numaramıyazıp zarfın içine koyuyorum. Harçlıklarımı Van’daki depremzedeleregöndereceğim.

Ayrıca bence resmi tatilleri kaldırmalısınız. Ben resmi tatilleri hiç sevmem. Herkes çalışsın. Çalışmak istemeyenler de spor salonuna gitsin.

Size doğum yapan yer fıstığı resmi gönderiyorum. Bence çok komik. Ama bayramdan sonra gülseniz iyi olur. Ayıp olmasın.

Saygılarımla,

Güvertesi, Ölmeyen Ölüler İçin

2011-10-28T16:28:00.000+03:00

Söylemiş gibi yaparım.

Büyük harfler eskimesin diye sessizce yüzer,

Çapamı küçük şehirlerde atarım.

Harflere göre kitap olmadan,

Cümleleri önüme katarım.

Okunmamış sayfalardan katladığın gemiyim.

İçim salkım, içim ekşi, içim kan üzümü,

Kalemle toplanmış sandığın hayal mahsulü…

Önce kapat, sonra oku, anlamasan ne yazar.

Yırtılmasa bile erir zaten kâğıt gemiler,

Deniz umman, su mayi, şu mavi…

Her yanım tuz, deliyim.

Öpücük Balığı / Atilla Atalay

2011-10-27T00:13:00.000+03:00

İşe telefon açıp, “gelirken buğday al” dedi. “Naapıcan buğdayı kızım” diyesormadım.. Söylemezdi ki.. Dünyanın en sevimli delisiydi.. O öyle biriydi işte.Küçücük giz dolu oyunlar başlatırdı. Ne buğdayı, naapıcak acaba, nereden alıcamben şimdi..

Merak etmeye başladığım anda kendimi çoktan oyunun içinde bulurdum.. Evet, oyunbaşlamıştı. Savaş’a “Buğday almam lazım, nerde satılır” diye sordum..

-Haa?
-Buğday
-Eee, nolucak buğday?
-Hiç.. Tavuk buldum da bi tane.. Buğday veriyim diyorum..
-Sittir lan..

Ciddi miyim diye gözlerime baktı.. ben de çok ciddi baktım..

-Gültepe’de bir civcivci var ama.. Buğday satar mı bilmem.. Daha çok suni yemolur onlarda..
-Yok, suni yem olmaz, buğday lazım.. Yumurtanın sarısı doğal renginde olmuyo osuni şeylerle.. Pis bi rengi oluyo.. En iyisi buğday..
-Ha bi de yumurtluyo.. Harbi tavuk yani, ciddi bi tavuk kimliğine sahip.. Birara ben de besledim.. Spenç tavuğu diyorlar.. Tam yumurta tavuğuydu.. Bazılarıet tavuğu oluyor ya, pek yumurtlamaz onlar.. Bak ne diycem, esas darı severhayvan.. Çift sarı çıkarır.. Darı al sen ona..

Oyun böyle bir şeydi işte.. O başlatırdı.. Hayatınıza aniden buğday, darı,tavuk, yumurta ve size “yedi kafayı” diye bakan bir sürü insan girerdi.. Komik,sürükleyen, ama paylaşılan giz nedeniyle bir o kadar da heyecanlı bir oyun..

Büroda durduk yere başlattığım tavuk geyiğine daha fazla dayanamadığımdan,buğday bulmak üzere çıktım. Buğday.. Noolcak acaba.. Kuruyemişçilerde varmıdır?

-Keşkeklik mi? Aşureye falan mı katçaanız?
-Ne?
-Buğday sormadın mı?
-Ha evet, olabilir..
-Sonunu dün sattım..Yok..

Hıyar kuruyemişçi! Lan madem yok, niye aşure mi keşkek mi car car ediyorsun..sana ne.. Bu millet de bi tuhaf ha.. Buğday var mı, var.. Ya da yok. Bitti, bukadar.. Sana ne ne olacağından. Az kaldı özel hayatıma giriyordu herif.. Hembir tarım ülkesinde buğday bulmak bu kadar zor mu olur kardeşim..Sinirleniyorum ama.. Hani lan bu ülke bir tahıl ambarıydı.. Adam başı buğdayolması lazım.. Kendi kendime gülüyorum.. Biliyorum, o da gülecek.. Gülücez..Öpücem sonra.. Sonra, sonra.. Noolcaksa o buğdaylar..

Mısırçarşısı’na gidiyorum, oradaki baharatçılarda kesin vardır.. bu arada,kendimi gerçekten tavuk gibi hissetmeye başladım.. Buğday arayan acıkmış birtavuk.. Bık bık bık. Bıdaaak.. Aslında içimde garip bir mutluluk var. Her şeyibirden unutup bir avuç buğday için İstanbul’u dolaşıyor olmak içten içe hoşumagidiyor. Onu bu yüzden seviyorum galiba. Bana da sıçrayan bir tılsımı var.. Herşey bombok giderken, nooluyosa bir şey oluyor.. Onun yarattığı illüzyona dalıpoyun oynuyorum.. Çocukmuşuz biz.. O, mısır saçlı, habire sümüğünü çeken afacanbir kız, ben dizleri yara içinde haşarı bi velet.. Dünyanın zillerini çalıp,vınnn kaçıyoruz.

Şimdi ne kadar alıcam ki ben buğdaydan.. Bir kilo yeter mi acaba? Evde tarımyapıcak diil ya, yeter herhalde.. Anlarmış gibi buğdayları karıştırırkenyakaladım kendimi, iyisini seçicem sanki.. Neyse, aldık işte.. Bir kilobuğdayımız oldu. Yanında bir tane de ufak rakı. Manyağım lan ben.. Barizmanyağım..

“Geldi mi buğday” diye sordu. Gözleri ışık ışık.. Meraktan çatlıyorum ama,belli etmeden “ıhı” diye torbayı uzattım. Cadı! Aldı torbayı masanın üstünekoydu. Ne olacak şimdi bu buğday? Sormayacağım ama.. ”Naaptın” dedi.. Elininkörü.. Saatlerdir buğday arıyoruz herhalde.. “Toprak mahsülleri ofisine gittimcanım. Taban fiyattan destekleme alımı yaptım..” Gülüyor. Her şey o gülsün diyezaten.. Bence onun kadar güzel gülebilen yoktur. Ama bu gerçek yani. Çok güleninsan gördüm ben. İşim gereği. Hakkaten bakın, ben bu konuda otorite sayılırım.Ben sizinle geyik çevirirken o kayboldu. Birazdan, elinde bembeyaz birgüvercin. “Bak şimdi “dedi; “Bu senin dilek güvercinin.. Ona avucundan buğdayyedireceksin, sonra gagasından öpeceksin ve bir dilek tutup gökyüzünebırakacaksın.”

Dedim ya, tılsımı var onun. Aniden güvercin de çıkarır, tutup yaşamınızı bisaniyede masala çevirir.. Bitmesin istersiniz.. “Bitmesin” diye dilek tutupgüvercini gagasından öptüm. Balkona çıktık sonra. Pıt pıt kanat sesi.. Pıt pıtiki çocuğun yüreği.. Balkona yıldız tozları mı yağdı? Çok mu güldük.. peki çokgülmek iyi midir gerçekten.. Ağlar mı sonra insan.. Babaannem Deli Fadime’nindediği gibi “Dünyanın düz murâdı yok” mu.. “Çok muhabbet tez ayrılık“mı peki..Noolur “öyle diilmiş” olsun. Noolur bitmesin.. Pıt pıt.. Yüreğim.. Gece.. Yeminederim, yıldız tozu yağıyor..

Ertesi sabah Kadriye oldu.. Espiri olsun diye bahar temizliğine girişti.Kadriye.. Onun masal kahramanlarından biri. Söylediğim gibi, yaşam bir oyunonun için. Gerçekle dalga geçer hep, sevmez sanki.. İlk Kadriye olduğunda yenitanışmıştık.. yine işe telefon edip yufka ve çökelek istemişti. Buğday gibideğil, onları daha kolay buldum ve eve gittim. Kapıyı çaldığımda yerisiliyordu. “Ayağını çıkar kocacım” dedi, “yeni sildim”. Çok güldüm. Yufkaylaçökelekten “yanmaz tavada sana böreği” yaptı, yedik. Sonra eline bir tığ alıpdantel örüyormuş gibi yapmaya başladı. “Delirdi” diye baktım. Saçlarına bigudituttururken “Naapıyosun yaa” diye sordum. “Nooluyo kızım”.. Garfield gibigözlerime baktı. “Yarın eltimgil gelecek” dedi. Sonra güldü. Nasıl güldüğünübiliyorsunuz. O gün bana “annesi gibi” olmuştu. Ya da benim annem gibi.Oynuyordu. Başka bir şey. Herkesin “gerçek” diye bildiği şey, onun için sonunakadar sahte ve saçmaydı. Komikti ama, ürkütücüydü. Yani hep oynanamazdı ki..Eninde sonunda hayat “bööle bişeydi” işte.Yoksa değil miydi.. O Kadriye olup“çekirdek aileyle” dalga geçmeye başlayınca ben de rolümü aldım. “Fehmi” diyebir herif oluyordum. Çizgili pijamamı ayağıma geçirdiğim gibi biraları içiptelevizyon karşısında pıt pıt zapping yapıyordum. Gülüyorduk sonra. Kadriye veFehmi çekirdek rolünden çıkıp biz oluyorduk. Pıt pıt, iki çocuk yüreği..

Onun masal kahramanları bir tane değildi ki.. Bazen Müge ile Furkan olurduk.Aslında onlar bizim arkadaşımızdı. Ama o, onların ilişkisini sahte ve anlamsızbulurdu. “Kola alır gibi işte, birbirlerini ve herşeyi tüketiyorlar.” Mügeolduğu zaman “Eskeyp’e gidelim mi, Trafo’ya zıplayalım mı diye sorardı. Amaasla gitmezdik. Onun dünyasından çıkamazdım. Ben çıkmak ister miydim peki? Ozamanlar bu soruyu kendime hiç sormadım. O, “dışarıdakiler”i öyle iyi biliyorve anlatıyordu ki, ara sıra “dışarı kaçtığımda” bile onunla oyun oynuyormuşuz,o bana “gerçeğin masalını anlatıyormuş” gibi olurdum..

Ha bir de, en önemlisi “öpücük balığı” vardı.. Onun en yalın ve samimi hali.“Ben öpücük balığıymışım” deyip yanağıma bin tane masum öpücük konduruyor,dakikalarca pıt pıt pıt öpüyordu. Öpücük balığı, öpücük balığı, pıt pıt pıt..

Masallar biter mi, biter işte. Arasına reklam girecektir, güzellik maskesitakılacaktır, savaş vardır, birileri öldürülecektir, birini körbırakacaksınızdır, birinin yüreğini söküp atacaksınızdır.. Zehirlenecekdenizler, ağlatılacak çocuklar.. İşiniz vardır yani, öyle önemli, öylevazgeçilmezdir ki..

Bir gün bana “gitme” dedi.. Ama hep öyle derdi.. “Yelkovan dokuzun üstünegelinceye dek.. Bu şarkıdan iki şarkı sonra..” Hiçbir keresinde bırakmazdıbeni. İyi, tamam, oynadık, bitti. Dönüşte yine oynarız.. Dinlemezdi.. ”Bakşimdi bu çerez tabağını dökücez; leblebiler saatmiş, üzümler dakika, fındıklargünmüş ama.. Sayalım, o kadar sonra git..” Pazarlık ederdim. “Fındık gündiilmiş, leblebi saat.. ona tamam.” “Peki” derdi. Sonra aniden neredenbulduğunu bilmediğim tek şamfıstığını çıkarıp “peki bu yılmış, yıl olsun“derdi. “Yüzyılmış tamam mı, ölüm gelinceye kadarmış..”

Üzümleri, leblebileri falan sayardık sonra. Tek şamfıstık, o yüzyıldı.. Oölümün geldiği zamandı. Onu pek tartışmazdık. Onu açar, yarısını yer, yarısınıbana yedirirdi. Sonra, sonra o öpücük balığı ve ayrılık..

“Ben gidiyim” dedim.. Sesi boğuktu.. ”Gitme” dedi.. Ama söyledim. Hep öylederdi.. Giderdim sonra. Döndüğümde oradaydı, bilirdim. Yine “gitme” derdi..

“Gitme” dedi.. Gözlerinde yaş tomurcukları, birazdan duracak dünyalar, sankihepimiz ölücez. “Bu kez gitme”..

Gitmesem olur sanki.. “Ama bunun sonu yok ki” dedim.. “Yok işte salak “dedi..”Hep sonunu istiyorsun. Sonu, bittiği yer, tükendiğim zaman.. Yerine yenisinitüketmeye başlayacağın zaman.. Bu kez gitme işte.. Gitme..”

Karşısında bir çocuk gibi duruyorum.. İçimden bir çocuk o duvarı tırmanıpaşmaya çalışıyor ama olmuyor.. Birileri yıllarca ördü o duvarı.. Annem koydubir tuğla, sonra babam.. Dayım, öğretmenim, komutanım, patronum, radyom,televizyonum.. Gidicem ben, işim var işim.. Çıkıp sokak kedilerini tekmeliycem,yalan söyliycem, rakı içicem.. Hasan’a borcum var.. Tarık’la sözleştik, kaçıcazhafta sonu, karı bulmuş.. İlknur iş arıyo sonra.. Resmen iş istiyo işte,aramıştır.. Onun yeri ayrı ama İlknur da fena değil şimdi.. İşim var.. İşim..

“Gidiyim ben” dedim.. Bu kez gözleriyle “Gitme” dedi.. Ben de ona “gözlerimsana mı kaldı” gibisinden baktım.. Tek mi sana kısmet olacak sanıyorsun benim“çivileyen bakışlarım”.. İşi var gözlerimin. Kritik pozisyonlara bakıcam, topakonsantre olucam, Top Secret’ı izliycem, günlük kuru yakından takip edicem..İlknur’un kalçalarına bakıcam.. MTV’nin klipleri, savaşlar, siyah-beyaz yerlifilmler.. İşi var gözlerimin..

Sonra yıldırımlar çaktı.. Hiç susmadım.. “Hayat masal mıydı yani?.. Dışarıdamillet birbirinin gözünü oyarken, biz burada yanak yanağa.. Noolcaktı yani..Leblebiden saat olur mu.. “Vakit” denen nanenin ne demeye geldiğini herkesbiliyor artık.. İyi.. Pıt pıt pıt öpüşelim, sen beni seviyormuşsun, ben seniçok.. Ee, Anangil “Oturma odası takımını erkek tarafı alsın” dediğinde ne bokyiyecez peki? Öpücük balığını mı satacağız..” Nefes nefese sustum..

“Dışarıdakiler” dedi.. “Dışarıdakiler, bunu beceremez işte.. Öpücük balığınıkimse alıp satamaz.. Sen bile.. Diyelim ki öyküsünü yazdın, beş para etmez..”

***

Bir varmıştı, şimdi bir yokmuş..

Nevizade Sokağı’ndayız, yol boyu meyhane.. Masanın altından İlknur’un elinitutuyorum.. Dördüncü kadehten sonra sayamaz oldum rakıları. Bir çingene,yanındaki masaya keman çalıp haykırıyor “Dönülmeyyz akşamıyyn ufuğuğun daiiz,vakiyyt çook geyç artık..” Elini darbukaya röntgen filminde her patlattığındagözümün önünde bi dudağı gökte bi dudağı yerde masal devleri görüyorum.. Gümm!Dev.. Güm! Lamba cini.. Güm! Haramiler..

Kocaman bir davulun üstünde küçük bir şey kırıntıları dökmüşler gibi, belkiöpücük balığının yemleri onlar.. Hani onun en yalın ve sevimli hali gibi..Gümm!.. Zıplıyor hepsi, gümm zıplıyor her şey.. İlknur’un göğüsleri kliplerdekigibi havalanıp zıplıyor.. Uçuşup tekrar yerine düşüyor, tabaklar, yıldızlar,sigaram.. Canım yanıyor.. Sonra pıt pıt pıt.. darbukaya üç parmak darbesivuruyor çingene.. Masalların sonunda gökten teklifsizce düşen üç elma bunlar..Ben görüyorum, İlknur görmüyor, kimse görmüyor..

Müzik bitti.. İlknur bir şeye gülüyor.. Masanın yanı başında, tuhaf, simsiyahgözlüklü, başı sımsıkı bağlı bir kadın var.. O hep var Nevizade sokağında..Elinde kocaman bir çerez kavanozu, sormadan, avucundaki çay bardağını kavanozadaldırıp, bardak dolusu kuruyemişi masamıza boşaltıyor.. cebimden para bulupkadına uzatıyorum.. Aklımda zamanın en acı tadı.. ”Peki kaç leblebi var bununiçinde teyze” diye soruyorum.. Kadının suratını yıllar bıçaklamış, sesindehırıl hırıl alaycı bir öfke; “Manyak mısın sen koçum?” diyor.. İlknur gülüyor,benim gözüme üç elma kaçtı, masalların kötü kalpli cadısı avucumdaki parayıyolarcasına kapıp yan masaya seğirtiyor..

Az önce bir masal bitti, kimse bilmiyor.. Öpücük balığı bir iskelede, güneşaltında çırpınıyor.. İlknur’un gözlerinin işi var, benim yüreğim kovulmayıçoktan hak etmiş, boşta gezer.. Uzaklarda bir çocuk, uyuyakalmış ninesinisarsıp “Bana masal anlat” diye ağlıyor..

Diyelim ki öyküsünü yazdım, beş para etmiyor..

Bakış Temennisi

2011-10-18T00:00:00.000+03:00

Bana bak

Dilol bak

Kendinesöyler gibi

Selindenşaşakalmış

Yağmurgibi bak

Bakma seninim gibi

Sen gibi bak

Weightless / Erika Janunger

2011-10-14T23:55:00.001+03:00

Merak

2011-10-14T23:18:00.001+03:00

Sevgili Merak,

Kısacık kesilmiş saçlar gibideğilsin. Saçların kısacık kesilmesi gibisin.

Amaçları araçlar, araçları amaçlardan sayalım bazen.

Saçlarını kısacık kestirenkadınların günlerce aynalara nasıl kaçamak bakışlar attıklarını biliyor musun?

Şaşırmak için mi merak ediyorum,diye düşünürdüm eskiden. Öyle çok merak biriktirdim ki, şaşırmıyorum. Sonuçta meşguliyetyaratan bir şeyin diğer her şeyi engellemesine mani olunamıyor.

Merak galiba ben artık sorumsuzbiriyim. Bahanemi sevdin mi?

Tezer Özlü gibi otel odalarındavaroluşçu edebi metinler döktürmenin hayaliyle yaşayıp durduğum her şehir dışıziyaretinde tek yaptığım kalemleri ve kâğıtları toplamak oldu. Otellerdekişampuanları, sabunları, ayakkabı çekeceklerini evine götürmeyi adet edinmiş birneslin ferdi olarak ben de bunu yaptım.

Üstlerinde otel ismi yazankalemler, kâğıtlar ve zarflar biriktiriyorum.

Otellerden nefret etmekle öylemeşguldüm ki sonuçlara mani olamadım. Fotoğrafta gördüğün üzere kendimi külahyaptım, içime çekirdek çitledim.

Dünyanın en zavallı oteli yazlıkbir mekânın, beş yıldızlı amacına ulaşamayan otelidir. Sevmenin değil acımanınresmine bak. İnsanların denize, havuzagirebilmeyi umdukları bir saatte yarılan gökyüzünün altında yalnız başınakalmış yaz oteline acımanın hatırına ilk defa bir şeyler yazmayı denedim. Öylede bir insanım.

Acıyınca sevdim sanma ülserlileriiçin sürekli acılı yemekler servis edildi. Tabaklarını içindekileri bitirmemeküzere doldurdular.

Öyle olsun diye değil, olur olmazlığıyla sevdikleri deolsun.

Bu insanlar niye çorba içmezler merak?

Aradaki 7 farkı yağmur eşliğinde bul. Malezyalı kadınları kolla:

This Immortal Coil - Tattooed Man vs. Coil - Tattooed Man

Hırsız

2011-10-04T01:22:00.000+03:00

Özlediklerini ararsa daha çok özler diye kaçanhayırsızlara karıştım ben. Buralardan gitmelere durdum ben. Paranı sehpanınüstündeki gazetenin altına koyarsın. Hırsız çekmecelere bakar. Yemin billâhetsen paspasın altında anahtar aramaz. Doğru konuştum inanmadı, kaldım ben. Yinede bulamadı parayı. Ben Bayburt’a şiir gönderiyorum sayın hırsız. Baktın olmuyor, hüma kuşu vururuz istersen.

“Benyalan arayan zekânın gözlere verdiği ağır hareketi bilirim. Çok azyanılmışımdır. Bakış evvelâ sağa ve sola doğru kayar. Arama başlamıştır. Sonragözbebeği yukarıya doğru bir kavis çizip aksi istikamete iner. Sonra da tamkarşı tarafa bakar. Donuktur. Bulamamıştır. İki üç defa kırpılır. Korkuçırpınışı. Yalan aradığının sezilmesi ve aranan yalanın bulunmaması korkusu. Nihayetbütün yüzde, gergin çizgileri gevşeten bir kurtuluş hareketi… Yalan bulunmuştur.Gizlenen sevinç, dudakların ucunda belli belirsiz bir gülümseyiştir.”(Peyami Safa / Yalnızız)

(Güneşin Oğlu(2008) Onur Ünlü – Haluk Bilginer as Alper Canan)

Konuşma / Ülkü Tamer

Aman, kendini asmış yüzkiloluk bir zenci,
Üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten;
Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci?
Hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten.

İyi nişan alırdı kendini asan zenci,
Bira içmez ağlardı, babası değirmenci,
Sizden iyi olmasın, boşanmada birinci...
Çok canım sıkılıyor, kuş vuralım istersen.

Patricia Kaas - Les Hommes Qui Passent

2011-10-04T01:16:00.000+03:00

Farklı Olmak

2011-10-02T19:33:00.001+03:00

“Çevrendekiinsanlar senin çok farklı biri olduğunu söylüyorlar.”

“Evet söylerler.”

“Amasen normal ve sıradan biri olduğunu söylüyorsun.”

“Evet öyleyim.”

“Peki,öyleyse sence neden böyle söylüyorlar?”

“YÖK sınavlarınınsorularını düşün. Bazı soruların yanıtları alabildiğine basittir. Ama sınavakatılanlar sorunun yanıtının bu kadar basit olabileceğine inanmak istemezler.”

“Yani?”

“Sonuç olarak yayanıtın kolaylığını göz ardı ederek soruyu yanlış yanıtlarlar. Ya da boşbırakıp geçerler.”

“Peki,konuyu şu sınav hikâyesinden çıkarabilir misin mümkünse?”

“Çok farklı biri olmangerektirdiğine kendi içlerinde öyle atıflarda bulunmuşlardır ki, sıradan biriolduğunu anlayınca hayal kırıklığına uğrayıp uzaklaşırlar. Ya da sadece nasılbiri olduğunu merak ederek uzaklaşırlar. Sonuç olarak uzaklaşırlar.”

“Uzaklaşmalarınınnedeninin konumuzla ilgisi ne?”

“Benimle ilgili birsorun işte. Nasıl biri olduğumu merak etmiyor muydun?”

“Peki,devam et.”

“Bazen de seninyaptığını yaparlar. Nasıl biri olduğumu başkalarına sorarlar. Sorunun yanıtınıbaşkalarına sorarak olası bir yanlışın sorumluluğundan kaçınırlar. Ya da basitve acı olanla yüzleşmekle.”

“Yanisenin farklı olduğunu düşünerek başkalarına sormaları kendileri ileyüzleşememeleri ve sorumluluk almak istememeleri ile mi ilgili?”

“Kimse sıradan biriolduğuna inanmak istemez. Farklı olduğuna kanaat getirdiği birisinin de öyle.”

“Buyüzden de uzaklaşırlar öyle mi?”

“Hayattaki her türlüşey için bu böyle.”

“Şuanda senden bahsediyoruz.”

“Evet, öyle yapıyoruz.”

“Konuyusenden uzaklaştırıyorsun.”

“Başlıycam şimdikonuna. Dosdoğru konuş canımı ye. Seninle yatabilir miyim, yatamaz mıyım diyeanlamaya çalışıyorum desene şuna. Bir araba laf ettirdin bana.”

“Evet,anladım. Gideyim mi ben?”

“Aferin akıllı bıdık... Git, canımı ye.”

Fotoğrafta görünen Dolores Ibárruri’nin kayıtta bahsi geçen gerçek vetüzel kişiliklerle bir ilgisi yoktur. Gerçek ve tüzel kişilik diye bir şey deyoktur. Yoktur.

13 Yıl Sonra

2011-10-02T01:17:00.000+03:00

Hiçbir şeyin ve hiç kimsenin sonsuza kadar var olmayacağını gerçekten anladığımda yaşım on üçtü.

Buharlaşıp kaybolma isteğiminiyice yükseldiği o yaşımda kendimi kucağına attığım güvenilir evimin, yürüdüğümsokakların, oyun aralarında su içmek için kapıları çalınan komşu teyzelerin, bayramlardaharçlık veren bastonlu dedelerin, okula birlikte gidilen arkadaşların, enönemlisi ilk dostların…

Depremden sonra kendisinden haberalınamayan ya da öldükleri bildirilen öğretmen ve öğrencilerin isimleriniduyuran listelerde tanıdıklar bulmayı da kanıksamıştım.

Evlerini kaybedenlerin sığındığıçadır kentlerden birinde O’nunla karşılaştığım anı defalarca tekrarlayarak ezberledim.Çünkü ölüm haberi almaya alıştığın bir anda karşına öldüğünü sandığın birininçıkması, 13 yaşındaki biri için ölü olan herkesin geri dönebilme ihtimalineedilebilecek mucize bir dua gibidir.

Kayıplarıyla yaşamaya alışmakistemeyenler gibi bu şehirden gideceklerini biliyordum. Beni hatırlasın diye O’na en sevdiğim iki kitabımı verdim. Ve sonraki 13 yıl boyunca O’nu hiçgörmedim; O'ndan hiç haber almadım.

Ama ezberlediğim duayı defalarcatekrarladım.

O, tam 13 yıl sonra bu şehirdenkilometrelerce uzaktaki bir şehirden sadece hatırladıkları için birkaç saatliğineçıktı ve geldi. Herkesin ve her şeyin 13 yıl içinde değişmesine zerrece ihtimalvermemesiyle zerrece değişmemiş biri olarak karşıma dikildi.

Kaybettiği, kaybetme ihtimali duyduğuher şeyi cesurca bulup karelemeyi, kayıpları anımsanabilen en güzel biçimleriyle sahiplenmesini, hatırlayamam sandığım güzelyüzünde -bakışlarımı kaçırarak- şaşkınca izleyip durdum.

Ölen arkadaşlarımızın ailelerineulaşmış, onlara çocukça anılarımızı anlatmış, kayıp acılarının yerleriniokşayarak sızlatmış, artık yerinde yabani otlardan başkası olmayan evine bakmış, mezarlarla konuşmuş ve her şeyi geometrik anımsama biçimleriyle biriktirmiş halde karşıma dikilmesine gözlerimi kapatmak isteyişimin acizliğiylebakakaldım.

Ben senin mezarını görmeyecesaret edemedim, ailenin benimle görüşme çabalarını defalarca reddettim, zorlaelime tutuşturdukları yıkıntı izli tek fotoğrafına bakmadım, bana yazdığın yeniyıl kartını ve ders çalıştığımız kâğıtları görmeyeceğim yerlere sakladım, sanayazdıklarımı yaktım, birlikte sevdiğimiz şarkıları bir daha hiçdinlemedim, ayva tatlısı yemedim… Artıkolmayan evinin artık çalmayan telefon numarasını defalarca ve yıllarca çeviripdurdum.

Senden bahsetmedim.

Ölenlerin başkalarındave anılarda yaşadıklarına öylesine inanmıştı. Bense bir gün geri döneceğine…

Seni ve diğerlerini anımsadığıher defa ağlamıştı. Bense ağladığım yerlerden hep kovmuştum seni anımsamaları…

O, benim hatırlamadıklarımıhatırlıyordu. Bense O'nun unuttuklarını…

Her dakikasını fotoğrafkareleri yaratarak geçiriyordu. Ben kendimi hiçbir yerde istemezken O beni de orada istiyordu. Hepimizi böyle yaşatıyorduişte. Bense bir gün döneceğine inanarak tekrar tekrar öldürüyordumseni.

Bütün bu anımsamalardan O ve benim ortakça anladığımız tekbir şey vardı: Kaybetme ihtimalimiz olan hiçbir şeye bağlanmamalıydık. Onlar geometrik biçimli anımsamalar olmadıkları sürece... Kendimizi kaybedene kadar...

Bugün en çok senindi...

Ve O'nun güzel yüzünden bugün, 13 yıl sonra sadece benim anladığım tek bir şey vardı:

Sen O'nun gibi dönmeyecektin.

Ben Var Ölmek / Ülkü Tamer

2011-09-14T01:16:00.000+03:00

Ben var ölmek
İstemek bir boyalı tebeşir
Karalamak ölümü
Ondan sonra gidilir

Bir uzansam çatıya
Kuş uçursam ilmikten
Ağzında cam kırığı
Keser ipimi birden

Dokusam kadehimi ince bir arsenikle
Kandırır tezgahımı, dostluk kurar mekikle
Suda görsem kendimi bakarım ayna olmuş
Ne kemik tarağı var, saçımdaysa üç yüz kuş

Ben var ölmek
İstemek, vişne renkli bir balta
Tırnaklarımı kesmek
Sonra atlamak, ata

Hep

2011-09-04T03:27:00.000+03:00

"Koca bir tatilin vardı ama bloguna bir şey yazmadın."

Aslında yazacak pek birşeyim yok.

Tumturaklı filmler izlemedim, kallavi şeyler de okumadım.En sevdiğim film, en sevdiğim kitap, en sevdiğim müzisyen vs. gibi konularlailgili sorulara artık hiç cevap veremiyorum. İhtiyaç halinde kullanmak üzere birkaçtanesini tutuyorum. Sıklıkla haftanın filmi, haftanın kitabı hedesi yapmayıplanlıyorum, olmuyor. Etrafında dolandığım şeyleri sor, söyleyim. Bir cümle,bir ses, bir resim, bir yüz, bir burun, saçlar, eksik harfler, tamamlanmamışsayılar; hepsi muhteşem şeyler…

Annem hiç birilerinin geri dönmesini, ya da birilerininyetişmesini saymadı… Kimseyle yan yana aynı hizada yürüyemedik. Koluna girdiğimherkesi sola doğru ittiğimi varsayarsak aksi yönde çekiştirilmediğim sürecegitmemiz gereken yere hep geç kaldık. İstemeden oldu. Ya geride kalıyorsun, yaönden gidiyorsun, ne meraklısın tek başına…

Ağaçlara çarptım; çarptığım bütün ağaçları sevmekistedim.

Aylardır göle maya çalınca, istifa ettim. Halbuki ben ‘yatutarsa’lara inanmayı çok ister de inanamazdım. Bozukşeyleri düzeltmenin, düzeltmek için bozma mahiyetine inandım.

Anlamadığım her şeyi sorduğumda daha çok anlamadım. Sonraanlama ihtiyacı duymadığım bir şeyi istesem de anlayamayacağıma kanaatgetirdim. Ağacı çağırdım, geldi, çarpıştık; ihtiyaç edindim, anladım. İyitanıdığım birine iyi tanıdığım bir diğerini ne kadar tanıdığımı anlatmanın iyibir fikir olmadığını anladığımda pek de küçük değildim. Bazen anlamak niyeişime gelmez, diye her sorduğumda ey heybetli ağaçlar…

Ağaçlara küfür etmedim.İnsan olmanın çıkmaz döngüsüne ettim.

"Yüzme bilmeyen birinin onu kurtarmaya çalışankişiyi istemeden suya batırması gibi seviyorlar. Öyle değil mi anne? Annesen bu çiçekleri nasıl seviyorsun böyle?"

"Seviyorumişte. Sen balığını nasıl seviyorsan öyle…"

"Ben senin gibisevmiyorum."

"Sanaihtiyaçları var. Sen onları seviyorsun, su veriyorsun. Onlar da sana karşılıkveriyorlar. Sevgine cevap veriyorlar. Çiçek açıyorlar. Evimizigüzelleştiriyorlar. Mesela şu bizi hiç bırakmadı. Yıllardır duruyor."

"Hıı…"

"Pekistediğin cevap olmadı bu galiba. Ben bir seveyim şimdi sen bak."

"Hadi o zaman ben şimdi senin fikrinin incegülü olayım."

"Benceseviyorsun da bilmiyorsun."

Bugünkü programımızı Diyarbakır yöresinden güzide bir türkümüzle kapatıyoruz. Güftesi CelalGüzelses’e, derlemesi Muzaffer Sarısözen’e ait türkümüzü halk müziğinin güçlüsesi Sevcan Orhan yorumluyor: Bahçede Yeşil Çınar

Not: Türkünün aslının sahibi Celal Güzelses tarafından 'Bahçede Yeşil Hıyar' olarak yorumlandığı ancak 'hıyar'ın birtakım komplekslere maruz bırakılarak zaman içinde 'çınar'a dönüştürüldüğü öğrenilmiştir.

Not not: "Padişahtırlar ferman çıkarmışlardır: hareme patlıcan ve hıyar ancak kıyılarak sokulabilir;"

Blue Period

2011-09-02T18:39:00.000+03:00

Femme aux Bras Crosies – Pablo Picasso (1902)

“İyi de önceden nerede yaşıyordunuz siz?”

“Şu gönül kıyısında bir pansiyonda... Sezon bitincekapattılar.”

Bkz: Picasso'nun mavi dönemi ve hüzünlü resimleri.
Bkz 2: Guernica / Vancouver Film School (VFS)

Başka Bir Kendin

2011-08-28T16:38:00.000+03:00

“Benim inancım herkesin mükemmelbir hafıza ile doğduğudur. Ancak kalemin ve kağıdın keşfine bağlı olarak 21yaşından sonra ancak beşte birini kullanır oldular. Diğer beşte dördü isekullanılmayan bir kas gibi uyuşukluğa kurban gitti.” (Leslie Welch, The Memory Man /1907-1980)

...

“Galiba ben kendimi sevmiyorum.”

“Galiba ne be? Ya seviyorsundur,ya sevmiyorsundur. Ben birazcık hamileyim diyen kadın gördün mü?”

“Ne alakası var şimdi bununla?”

“Öyle bir şeyi ortaladın mı,harekete geçemiyorsun.”

“Sence insan kendini neden sevmez?”

“Belleği yüzünden.”

“Her şeyi unutayım mı şimdi, bunu mu diyorsun. Her şeyi unutuncakendimi sevecek miyim?”

“Hıhı. Baktın olmuyor bırak git.Kendini sevemiyorsan kendini bırak git. Başka bir kendin sev. Sevecek başka birkendin illa ki bulursun.”

“Kolaydı öyle. Ben kendime bağımlı biriyim.”

“Kolay demedim ki. İnsanın kendine bağlı olması iyi bir şeydirama bağımlı olması epey masraflı olabilir. Kendine bağımlılığın içinharcadıklarını biriktirseydin şimdiye denize sıfır, tripleks bir öz bilinçsahibi olabilirdin.”

“Ne diyorsun sen be?”

“Kendine bağlılığına yatırım yap.Ayda bir çeyrek koy kenara. Altın altın çağını yaşıyor valla.”

“Gidiyorum ben, sıkıldım.”

“Başka bir kendine mi?”

“Hı hı. Sen ne yapacaksın?”

“Ben duracağım böyle. Kendimebağlılığımı göstereceğim.”

“Nasıl yapacaksın onu?”

“Saçımı başka renge boyasam diyorum, olur mu?”
...

Haftalık Burcum

2011-08-27T23:59:00.000+03:00

“Unutmanın üç cephesi:Birinci unutma biçiminin gerçekleştirmeye çalıştığı şey, şimdiki zamanı veondan farksız hale gelmeye başlayan yakın geçmişi unutarak, kaybolmuş birgeçmişi yeniden bulmak, böylece en eski geçmişle bir süreklilik sağlamaktır.İkinci unutma biçiminin gerçekleştirmeye çalıştığı şey şimdi’ yi yenidenbulmaktır. Bu amaçla şimdi’ yi bir süre için geçmiş’ ten ve gelecek’ tenuzaklaştırmaya, daha doğrusu geleceği geçmişin geri dönüşüyle özdeşleştiğiölçüde unutmaya çalışır. Üçüncü unutma biçimiyse yeniden başlamadır: geçmişiunutarak geleceği bulmak, olabilir bütün geleceklere hiçbirine ayrıcalıktanımaksızın yeni bir doğuşun koşullarını sağlamaktır." (Marc Augé -UnutmaBiçimleri)

Overtime - Oury Atlan, Thibault Berland, Damien Ferrié

2011-08-26T20:59:00.001+03:00

Kısa metrajlı filmler zamankısıtlı yapıları gereği genelde seyirci için “ne” anlattığı “nasıl” anlattığındandaha çok önem teşkil eden bir sinema mecrası. Ama söz konusu animasyon yapılıfilmler olunca beğeni öncelikleri "ne" ve "nasıl"dan teknik yönteme geçiş yapıyor.

Overtime da özellikle teknikanlamda çok başarılı bir animasyon. 3D ve 2D yöntemiyle hazırlanan 2005 tarihlifilm üç genç Fransız yönetmenin mezuniyet çalışması. Kuklaların babası olarak anılan Jim Henson’un anısına ithaf edilen filmin başrolünde, Jim Henson’unyarattığı en ünlü Muppet Show karakterlerinden olan kurbağa "Kermit"ler oynuyor. Yaratıcılarınıyitiren Kermitlerin yaratıcılarının ölümünü kabullenme ve dönüşüm hikâyesiçarpıcı olmasa, rol değişkenliği üstüne kurulu gibi görünen filmden zorlamayla dikkatedeğer bir alt metin çıkarmak mümkün. Müzik seçimi ve kullanımına ise çarpıcılıkönceliği veriyorum.

Bir Jim Henson için de Stephen Lynch'tan geliyor: Jim Henson's Dead

Düşlerimde Kayboldum ve Pusulasızım / Ahmet Söylemez

2011-08-26T19:16:00.000+03:00

Blog yazmaya başlamak sigaraya başlamak gibi… İnsan nedenbaşladığını, nasıl başladığını illa ki hatırlar. Bir zamandan sonra bir yerindentutulamayacak bir başkaldırının köşesinden elinize tutuştururlar, yakarsınız. Sonrasımalum. Çok pazartesiler bırakmaya yeltendiğiniz olur…

Blog yazmaya yeni başladığım zamanlar, sigarayı kuytuköşelerde içmeye başladığım ilk zamanlar gibi. Biri “neden” diye sorsa,püsküreceğim sanıyorum…

İşte o ilk zamanlar,

Senin buyazının akşam o iç karartan haber kuşaklarından ne farklılığı var, söyler misinbana? Bir kaç kişi sana hak verip şak şak yapınca egon kumpiri daha mı çok sevecek?

Biri bana böyle demişti. Benimkaramsarlığım kimi nereye götürür? Söyleyebilir misiniz, diye yanıtverirken sigarayı ağzımda çiğneyerek söndürmeye çalıştığımı sanmıştım. Biraraba da laf ettim, bilmem hatırlar mı?

O ise: Apolitik birçukurum bile yok, anlıyor musun, demişti sonunda bana.

Bunu anlamayı öğrenmem “anlıyor musun” diye, sormasıyla başlar… Bak bakalım; diyip kapısını sonuna kadar açan değerliağabeyim; öyle hakikatliymişsin, apolitik bir çukurun bile yokmuş sahi. Oysa yüreğinindibini hiç göremiyoruz…

Bakın bakalım, siz görebilecek misiniz?

Burası Ahmet Abi’nin kapısı: http://ahmetsoylemez1967.blogspot.com/

Burası da penceresi: Düşlerimde Kayboldum ve Pusulasızım

Kitabın uğurlu olsun, yepyeni pencerelerin olsun abi,

Şık Eylem'ci

2011-08-18T22:02:00.002+03:00

Doğrudan kendisini alakadar edenbir konuyu protesto etmiyorsak, sosyal medyanın internet mecrası üstünden yapılanbütün eylemlere katılıyorum. 800.000 kişiyi monitör başına toplayıp senkronizeşekilde ekrana kafa atarız, yetmedi slogan atarız diye düşünüyorum. Böylecebütün kötü adamlar kaçarlar veya ölürler.

Örgütleme kabiliyetimizi 800.000kişiyi sokağa dökmek için harcamayı gereksiz buluyorum. Kimsenin gözlerininbiber gazından yanmasını istemem. Zaten o oy veren iki kişiden biri olup olmadığımkonusunda da pek emin değilim. Herkes onun kendisi olmadığını söylüyor. Sanırımo benim. Ayrıca bunun konumuzla ilgisi ne, onu da bilmiyorum. Neyse burayıgeçtim.

Siyah kurdele profil fotoğrafındaçok hüzünlü duruyor. Hem siyah renk terörü zayıf gösterir.

Afrikalı çocukların açlığını biray boyunca akşama kadar aç durarak anlayabildiğimizi düşünüyorum. Bu mantıkdoğrultusunda öldürmeyi öldürerek, ölmeyi de ölerek anlayabiliriz sanıyorum. Ama bunu nasıl yapabileceğimi bilmiyorum. Bir kere öleceğimi sanmıştım.

Bence sosyal ağlarda örgütlenerekküfür etmeliyiz, böylece de“sosyal” bir “millet” olma bilinci edinebiliriz.

Son olarak, eylemci demesinekarşı olduğumu söylemek isterim. Eylem güzel bir isim ama Avrupa’daki gibiProtestan dersek daha şık durur.

03:02

2011-08-17T01:00:00.004+03:00

Bazı günlerinkabukları var, ömürlerin çabukları, gönlümün çubukları…

Küçük şehirlere her şey büyük geliyor.

Gözlerim dönüp dönüp en çocuk yerime bakıyor.
Boş.

Oysa bugün benim çocukken öldüğüm son gün 12. yaşınabasıyor.

Benim aklım senin çocuk gidişini hiç almıyor.
Bugün o boş yerim "hiç" kanıyor.

Nouvelle Vague - Dance With Me

2011-08-16T00:44:00.000+03:00

Korku / Raymond Carver

2011-08-16T00:30:00.001+03:00

Bir polisaracının caddede durduğunu görme korkusu.
Gece uykuya dalma korkusu.
Uykuya dalamama korkusu.
Geçmişin ayaklanması korkusu.
Şimdinin kaçacak olması korkusu.
Gecenin ölüsünde telefonun çalma korkusu.
Elektrikli fırtınalar korkusu.
Yanağı benekli temizlikçi kadından korku.
Beni ısırmayacakları söylenmiş köpeklerden korku.
Yersiz kaygıdan korku!
Ölmüş bir arkadaşın bedenini teşhis etmekten korku.
Parasız kalma korkusu.
İnsanlar buna inanmasa da, aşırı sahip olma korkusu,
Psikolojik profillerden korku.
Geç kalma korkusu ve herkeslerden önce varma korkusu.
Çocuklarımın zarfların üstündeki el yazısından korku.
Benden önce ölecekleri ve kendimi suçlu hissedeceğim korkusu.
Yaşlandığında ve yaşlandığımda annemle birlikte yaşayacağım korkusu.
Kafa karışıklığı korkusu.
Bahtsız bir belirtiyle bugünün bitmesinden korku.
Uyanınca gittiğini görme korkusu.
Sevmeme korkusu ve yeterince sevmeme korkusu.
Sevdiğim şeylerin sevdiklerimi öldürecek olması korkusu.
Ölüm korkusu.
Aşırı uzun yaşama korkusu.
Ölüm korkusu.

Bunusöylemiştim.

Çeviren:İsmail Haydar Aksoy

Giovanni Sollima - Sogno ad Occhi Aperti

2011-08-09T23:49:00.011+03:00

Doğrul benimle.

Kimse istemezdibenim kadar,

bütün dünyayıbenim için kapatacak gözlerini

barındıran yastıkta kalmayı.

(Pablo Neruda)

İzin verdim berbere

kessin diyegözlerden arta kalan ne varsa.

(Gunnar Ekelöf)

Anlatmak

2011-08-08T00:38:00.005+03:00

İlk şiirimi yazdığımda Körfez Savaşı vardı. O zaman Terminatör de vardı. Saddam Hüseyin’in cıva adam T-1000 gibiolduğunu sanıyordum. Red-Kid çizgi romanları ve Fatih Kısaparmak’ın Kilimkasedi en değerli hazinemdi. Ninja Turtles’daki favorim maskeli Shredder’dı.Red-Kid’in evlenmesi ve çocukları olması için dua ediyordum. Shredder’ı hiçolmazsa birinin sevmesini istiyordum. Fatih Kısaparmak’ın sevdiğine sözünükilime nasıl dokuduğunu merak ediyordum. Babaannem ve halalarım kilimdokurlardı ve ben kilimlerin üstüne bir şey yazdıklarını görmediğim içinonların kimseyi sevmediklerini düşünürdüm. Şarkılar o zaman da önemliydi, kötüadamlar çok yalnızdılar, onları birileri severse belki kötü adam olmazlardı.

GÜLLER

Ne güzeldir güller
Dans ediyor sanki

Benim gülüm pembedir

Ne hoş değil mi

Sarı, kırmızı, pembe, beyaz,mavidir benim güllerim

Güller

Okullu olduğum ilk bahardayazdığım ilk şiirdi.

İlkokul öğretmenim bir şiirdefteri tutmam gerektiğini söylemişti. Babamdan bana bir şiir defteri almasınıistedim. Babam bana siyah deri ciltli, sarı çizgisiz kâğıtları olan, kırmızışirazeli bir defter getirdi. Defterin cildinde altın yaldızlı boyayla işlenmişbir hokka ve divit resmi vardı. Öğretmenim defterimi ilkokul birinci sınıfagiden bir kız çocuğu için fazla ciddi bulmuştu. Bana göreyse pembe kokulukağıtları olan Sindy ve Barbie’li defterler daha büyük ciddiyet taşıyordu.Çünkü Sindy ve Barbie’ler memeli, yetişkin kadınlardı ve yetişkin kadınlar içinolmalıydılar. Sindy ve Barbie’lerden çocukları olan yaşıtlarımlaanlaşamayacağıma dair bir ön yargı taşıdığımdan hiç kız arkadaşım yoktu. Sadecelahana bebekleri evlat edinen kızlardan hoşlanıyordum.

Şiir defterime kendinden taşmışçocuk ciddiyetiyle her biri bir yıla mahsus olmak üzere, öğretmenimin hediyeettiği ciddi dolma kalemle dört şiir yazdım. İlkokul dördüncü sınıfta “hepimizkardeşiz” temalı son şiirimi yazdıktan sonra şiir yazmakla kardeş sahibiolamayacağımı anladım. İstediğim her şeyi layıkıyla anlatamadığıma karar veripöykü yazmaya giriştim. İlk öyküm balerin olmak isteyen bir kız hakkındaydı. Kızbunu babasına söylemek istiyordu ama babasını bir türlü göremiyordu. Çünkübabası işten döndüğünde o uyumuş oluyordu, o uyandığında ise babası çoktan işegitmiş…

Annem bu öyküye güldüğünde benağlamıştım. Çünkü bence bu hüzünlü bir öyküydü. Ve ben hüzünlü bir şeyegülünmesini istemiyordum. Hüzünlü bir şeyi hüzünlü yazamadığıma kanaat getirmemiçin annemin her şeye gülmediğini bilmem yeterliydi. Böylece resim yapmanındaha iyi bir fikir olduğunu düşündüm. Sonra iyi bir ressam olamayacağımı anlayıncayakadar resim yaptım. İyi bir ressam olamayacağımı -kendi kendime- anlamasaydım, anlatmakistediğim her şeyi anlatabiliyordum. O zaman sadece anlatmak istiyordum. "Kimse anlatmadan" anlamak bütün dengeleri bozuyordu.

Konuşmanın daha iyi bir fikirolduğunu anladığımda ise liseye gidiyordum. Ama lise hayatımı ne söylediğianlaşılmayan biri olarak geçirdim. Çünkü konuşurken anlatmak istediğim şeyikurgulayacak kadar vaktim olmuyordu. Hemen bir şey söylemem gerektiğinde doğruşeyi söyleyemiyordum. Oysa yazarak ve çizerek söylemek için hep vaktim vardı.

Üniversiteye başladığımda boş boşbakmanın her şeyi doğru anlattığına karar verdim. Boşluğu her şeyle doldurmakmümkündü. Böylece herkese kendi anlamak istediğini anlatabilirdim.

Şimdi ise bir şey anlatmanın eniyi yolunun hiçbir şey söylememek olduğunu düşünüyorum. Kimse “bir şey” anlamakzorunda olmadığından “her şeyi” anlatmış olmanın ümidi var.

Şu kilimin dilinden ancak anlayanın okumasını ezbere bilmem var. Şarkı söylemeye "kendiliğinden bir anlamaktan" ötürü girişemedim.

Anlıyor musun?

Şükrü-ye

2011-08-06T01:42:00.000+03:00

Canım, tutacak mıydınız onu da? Abidebacaklarınızla dikilerek boş kalelere sıçrattığınız toplar için bir toptoplayıcıya ihtiyacınız var. O ben olacağım.

İnandığım her şeyin kusurlarınadiri diri gömdünüz beni. Önce kendimden başladınız. Şimdi kusurlarınızdan çiçeklerbitirecek birine ihtiyacınız var. O ben olacağım.

Teşekkür ederim bütün kusurlarınlanetine. Hepsini saf dışı edecek kadar “kendiniz gibi” göründüğünüz için. Reprodüksiyontablolar gibisiniz. Gözlerini üstünüzden almayacak “o” ben olacağım.

Tanrısını yıl boyunca sadece biraylığına ipleyen ramazan puluna mahsus, hem böylesine aşağılayıp hem bu kadaryavşadığı şeyden “senin” korkup korkmadığını sorgulamak. O da ben olacağım.

“Ama tatlım biz kendi kusurlarımızı yaratanı böyle onurlandırıyoruz.Açlığımızı yalanla başlatıp, yalanla bitirerek bizi kusurlu yaratan tanrıyaşeref sunuyoruz. On bir ay kendimize tapıyoruz. Yılda bir ay da ona, kendimize nasıltaptığımızı gösteriyoruz ki bildiğin üzere yine ondan ötürü…”

“Aferin, böyle de, canımı ye.Pislik seni. Al su iç.”

“Sen olacak mısın?”

“İçimden attınız ya beni.”

“Bu sen değilsin.”

“Şükürler olsun beni hiçtanımadınız.”

“Küfür etme kadın, hiç yakışmıyor.”

“Teşekkür ederim. Ben ŞükranŞükrü-ye.”

Gördüm

2011-08-05T01:11:00.004+03:00

Dünyanın bütün sabahlarınışuradan götürmüşler, ben gördüm.

Gittikçe yükselen haller içindeydik bugün. Bir kadın ağlamaya başladı. Aşağı inelim mi, diye sordum.Yok, dedi. Ağlamaya devam etti. Ağlayan kadınlar çok acayip bir şeydir sonra.Tırnaklarını ağaç kabuklarına sürten kediler gibi bir şeydir, ben gördüm.

Annem bana hep ağlayınca çirkinolduğumu söyle(r)di. Ama annem ağlayınca hep güzel olur. Çok renkli olur.Gördüm.

Yakıcam burayı, bir dahasöylüyorum. Ayaklarınızla tepinerek söndürmeye gelir misiniz? Tepinereksöndürdüğünüz pek güzel şeyler vardı. Gördüm.

Ama sen ayaklarınla söndürmeöyle. İçim sönüyor, ayak izlerin kalıyor. Sonra sönmüş içim ağrıyor. Sen itfaiyeçağır.

Sonra seninle parıldayıp duran insanlara bakalım.

Hayat bazen tatlıdır, sevenlerBağdatlıdır.

…

"birininarkasından gidiyorum
yetişemem
yetiştiğimi sandım baktım durmuş
bunun için rüzgar esti
orda"

…

Deli

2011-08-03T23:03:00.010+03:00

“Doğaüstü bir gücün olsa, nasıl bir gücün olsun isterdin?”

“Bugün mü?”

“O ne biçim soru.”

“Nesi ne biçim? Günlük isteklerine göre değişir bunun cevabı. Bugün görünmez olmak istersin, yarın uçmak istersin, öbür gün ışınlanayım istesin.”

“Bir şeye de doğru dürüst cevap ver be. Hı bugün. Bugüne göre söyle.”

“Ben deliyim diyenleri, deli edesim var.”

“Ne?”

“Ben deliyim diyenleri delirteyim ama deli olduklarının farkında olsunlar istiyorum. Günde üç kere deli olsunlar. Deli olduklarına inansınlar. Hatta böyle kendilerine baksınlar deliyken nasıl olunuyormuş diye. Günde üç kere deli olup sonra düzelsinler ama.”

“Manyak mısın sen?”

“Manyağım ben. Kendime inandırsana beni...”

“Yürü git, manyak. Üç kere mi?”

“Evet.”

“Üç kere manyaksın.”

Basma

2011-08-01T23:49:00.002+03:00

Bu hafta sonunun kaydadeğer filmi “Wilbur Wants to Kill Himself” tir. Bir önceki hafta sonunun kaydadeğer filmi ise “Grbavica” idi. Cumartesi kadar sevilmemiş bir zamanlarınisimleri de Temmuz ve Ağustos’a aitti. Bir Temmuzda doğdum, her Ağustostabüyüdüm. En çok Ağustosları hatırlarım, çok sıcak olur. Çokluk yazacak birşeyim yoktur. Bazı adamlar bazı kadınları sadece sarhoş olduklarında ararlar.Adamların kendilerinin sarhoş olduklarında bazı kadınları aramalarını bir türlüanlatım bozukluğu yapılmamış bir cümleye sığdıramadım. Anlatım bozukluğuyapmamın sebebinin kafamın içine yapışmış başka bir şeyle mutlaka bir ilgisivardır. Çünkü ben bütün anlatım bozukluklarını kasıtlı yaparım. Her neyse… Sonrao kadınların bir tür delikli duvar olması var. O kadınların fısıltıyla kanırtılmakiçin olması var. Bazı kadınlar bu yüzden var. Bazı kadınların duvarlarında oğul otları var. Bazıkadınların çok güzel de saçları var. Pişmaniye gibi… Birbirine hiç benzemeyeniki adamın el yazısını gördüm. El yazılarının birbirlerine benzemesinin onlarıbirbirlerine benzetmeyeceğini anlatmaya çalıştım. İnsanların birbirlerine şuveya bu açıdan benzemekten hoşnut olup olmayacaklarının üzerinde durulmasıgerek. El yazılarına bakmak güzeldir. İnci gibi dizilimli el yazılarınabakmaktan imtina etmek lazım… Sahiplerinden kaçmak da... Bazı yanaklarınkızarmadan dallarından koparılması var. Sonra kızarmayı unutabilirler. “Seninsöylemediğin bir şey var,” cümlesini “Her şeyi söyleme,”cümlesiyle aynı yerdedefalarca duymak tezadının etkileyici bir tarafı yok. Çünkü hiçbir şey söylememekleher şeyi söylemek arasında etki anlamında hiçbir fark yok. Sonra bir zamanın şairbabaları eskiden titremiş harflerini kızlarına göstermekten utanabilirler. O babalargidebilirler de… Parasetamol içerikli ilaçların kafein ihtiva etmesine karşınbaş ağrısı çekenlerin kurtarıcı olması başka, çok kafeinin baş ağrısı demekolması başka. Bazı insanların göründükleri gibi olmadıklarının farkında olmamayaçalışmaları zahmetli bir çaba… Sonra “bazı insanlar” demek hoş bir şey değil. Bazıkadınların çok güzel saçları var demiş miydim? Tam sayılarda kalmamışrakamların canımı sıkması bir yana bir gün lazım olur diye müsveddelik kâğıtbiriktirmek kâğıtlara külliyen hakaret. Her gün ülkenin nereye gittiğini düşünmekle, kendininnereye gideceğini düşünmek paralel bir yamuk gibi… Cripple and The Starfish çokhüzünlü bir şarkı. Her şey ne garip, diye düşünmek monotondan boğulmuşlarınişi. Birilerinin öleceğini düşünmek, ölmenin kendisinden daha korkunç… Öldümbiliyorum. Önyargıdan ölmek var… Unutmamayı ölesiye istemek büsbütün unutmanınen iyi yolu… Susmalıyım bunu. Beni şunu dinlerken kuru temizleyin.

Öpüşen Guramilerle ilgili bir film yapsalar

Onu da mutlaka hatırlardım.

İnsan içinde çevrilen bir çıkrığın sesini unutur mu?

Hem sonra ben hatırlamaya alışkınım

Bir "eşya toplayıcısıyım" bayım.

Tahammül

2011-08-01T22:45:00.003+03:00

“Senin gerçekten tahammül edemediğin bir şey var mı?”

“O nasıl soru öyle?”

“Çok sabırlı görünüyorsun da…”

“Ben mi? Ben çok tahammülsüz biriyim. O yüzden çok sabırlıgörünüyorum.”

“Nasıl yani?”

“Tahammülsüzlüğümün sınırlarını öngöremiyorum.”

“Nasıl yani?”

“Nasıl yani, nasıl yani… Ben anlatmayı beceremiyorum, sen anlayıver.”

“Evet beceremiyorsun. Ben ne yapayım şimdi?”

“Sorunu geri al.”

“Niye?”

“Ne bileyim, napıcaz ki bununla?”

“Evet, ver."

Yanık İzleri Taburu

2011-08-01T01:08:00.000+03:00

Ne zaman çıkarmaya dur beni içinden;

Soğuk sulara bas, ateşlere as…

Yürüt tuzunda…

Kuru temizlesinler; götür beni.

Burası is lekesi,

Şurası yanık izleri taburu…

Disparu

2011-07-25T23:29:00.007+03:00

Sen hiç tanışmadığınızı farz edenve cumartesilerden nefret eden o kadını, kim bilir biraz bile tanımamıştın.

Laf olsun diye doktora gidip, ciddiciddi geleneksel aile mührümüzü kestirdim. Ama doktor, ben onun gitmesini istemiyorum, dedim. Peki, öyleyse patolojidendöndüğünde onu paketler sana veririm, sen de yerine geri koyarsın dedin. Şimdibelimde bir ay krateri var ve ölesiye kazan bir köstebek sesi duyuyorum. Yırtıcı kuşgillerden bir sülaleye ait olduğumubelgeleyen genetik mührüm yok artık. Kendini tanıyamadığın günlerde benliğinikaybetmiş olma ihtimalin ve ben’ini aldırmanın rast gelmesinin dünyanınsomutlarla soyutları aynı anlam zincirinin halkalarına dönüştürme çabasına hiçde bir şey denmez. Hatta hiç de bir anlamı yoktur. Anlamlı olması içinuğraştığın bir şey olsunsa çoktur.

Birinin benliğini patalojidençıktıktan sonra paketleyip sana geri vermesi ve geri verilen şeyin artık “o” olmuş olmasını görme ihtimali... O her şeyi yapabilir.

Ne diyorduk?

Bazen ikinci bir şans yok olacakkadar çoktur. Bazen dokuzuncu şansı verdiğin halde dördüncüde olduğunu bilefark etmeyenler vardır. Niye yedinci şansı verdiğine dair bir fikrin yinekendinle ilgilidir ve yine kendinle ilgili birçok şeyi bildiğin halde sekizincikez bilmemiş gibi yaparsın. Ama onun da bittiği bir yer vardır. İnsanın onbirinci şansı verme nedeni de bir gün biter çünkü bir gün insanın kendi biter.İnsan kendini içine koyduğu bir kap gibi… Limonların sıkacaklarıyla birliktesaklanabildiği kaplar gibi… Ve altı ve on…

Örneğin Sade’yle tanıştığımdayaşım on altı idi ve şimdi Jezebel’i neden dinlemekten hoşlanmadığım hakkındabir fikrim yokmuş gibi yapmıyorum. Bazen de olmaz.

Bazen insan karşıdakinin anladığıkadar değil, kendini anlattığı kadarı bile değilken...

Gözlerim almış başını yürüyor, H, B ve N harflerini ayırt edemiyor demiş miydim? Klavyemin B tuşunu basmak istemediği günde...

Bugün de böyle. Burada da deprem olurdu. Biri cumartesi mi dedi?

"İzin verdim berbere kessin diye
gözlerden arta kalan ne varsa
ve dağlasın diye cerahati
kızgın demirle" (Gunnar Ekelöf)

Not: Bu arada Google’ın bloguma en çok yönlendirme yaptığı arama kelimesi “sessizlik”oluyor. Google’da çılgınlar gibi “sessizlik” arayan bir kitlenin varlığını öğrenmemle,bu evin içinde çamaşır makinesi, vantilatör ve bulaşık makinesinin aynı andaçalışarak Rodrigo Leao’ya eşlik etmesi…

OCB Black Thinking TV #1 "Always expect the unexpected"

2011-07-24T02:18:00.000+03:00

Sevgili Günlük,

2011-07-24T02:08:00.000+03:00

İlla ki egosunun çıkıntı yapan yerinin bedelini ödetecek bir dünya var, acıyorum ona, deyişinin üstüne; tevazu kılıç gibidir, demiştin. Artık ateşli silahlar var, demiştim.

Almancada pek âlâsından “falsche bescheidenheit” diye bir tabir bilirdik. “Sahte tevazu” anlamına gelirdi. Tevazu ve ego ilişkisi paradoksal bir şeydi. Nihayetinde iki kolu iki de bacağı vardı. Kollarını sallamadan da yürüyebilirdin ama işte her neyse, ben bugün bunu öğrendim. Acımadım, fena oldu.

Bir de “Falshe Bewegung” vardı. İzlemiş miydik?

En ilginç doğum günü hediyelerinin yılı şimdiki…

Örneğin bütün dekoratif Müjganlarda süs bebeği gibi taşınmaktan kelli bir gayesiz, bunun farkındasız, mutsuz kadınların temsili bir hava vardır. Newton beşiğine bakmak bana evimize otomatik çamaşır makinesi alındığında annemin ağlamasını anımsatır. Niye ağladığını anlamak için uzun uzun * dönmesine baktığım gibi * topların birbirine karışan iplerini çözmeye çalıştım. Sonra anlamaya çalışmaktan vazgeçip sadece baktım. Lisedeyken fizik dersim kötüydü. Lisedeki fizik öğretmenim amirim oldu. Newton beşiğini iş yerimdeki masama koymama ramak kaldı. Babamın içinde öldürdüğü şairi utanarak bana göstermesinin ardından Didem Madak öldü. Bir kolumda annem, bir kolumda babam sokaklarda yürüdüm. Kalabalık üstümüze yürüdü.

Brian Jones, Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Janis Joplin, Jim Morisson ve aynı kulübe Amy Winehouse… 27 tane çörek otu saydığım şu günlerde en sevdiğim şarkıları sessiz sessiz söylerdim. Güzel şarkıydın, güzel şiirdin...

Her şeyi birbirine eklemekten hiç vazgeçmeyelim.

Teşekkür ederim.

Güzelim Bugün,

2011-07-23T00:51:00.008+03:00

Belki söylenir diye, sözler geçip gidecek önünden. İşte sırf bunun için, sana dair en büyük dileğim çeyrek dostum; bir sözü, hiç olmazsa birini yakalaman, dediğin günün üstünden bir yıl daha geçti Antonio.

Bugün senin doğum günüm. Üstelik cumartesin.

Yapıştırsın, kırsın, döksün, iyi etsin, sevsin seni dediğin kelimeler attılar beni içimden. İçimde bana yer kalmadı.

Senin içinde boş evler var mı?

Beyaz şaraba gazoz karıştırıp içen kadınlarla rakı bardağında vişinka tokuşturan adamlar dün gittiler. Kalashnikoff eşliğinde tepinen fillerin çimenleri ezmesinin üstünden dar alanda kısa paslar kadar zaman geçti. Ben 27 tane çörek otu saydım.

Yüzünü unuttum, sesini unutmasam ne olur? Benim babam da gözleri kapalı dinlemiş İstanbul’u. Ben hiç inanmadıysam ne olur? Babalar hep perşembe, anneler hep cuma olur.

Ben üflesem, sen sönmesen de mum... Olur.

El değmemiş, dipdiri, güzelim bugün,

Sarhoş bir kanatla yırtar mı bizim bu

Kar altında unutulmuş katı gölün

Donakalmış uçuşlar dolu buzunu?

Hodime, öyle böyle yaşlar olsun.

Bir de buradan yakın.

Modern Lovers - Pablo Picasso

2011-07-23T00:51:00.000+03:00

Büber

2011-07-11T23:21:00.000+03:00

İnsan ruhu engin bir denizdirdiye bir halt tanıdılar. İçemeyiz bu deniz çok kabuklu diyen bir zat tanıdılar.Bir akşamın üstünde buluşmak için sözleştiler. Denizden adamın annesi, kadınınbabası çıktı; oturup yediler. Sonra da gidip kustular.

Anımsamaya durdular, unutmayakoydular. İçtiler de içtiler… Her şey onların altından geçti. Her şey yürüyüpgittiler.

Annesinin kirpiklerine sıkışmışbabasını, dinlediğini bilmediği şarkıları, çocukluk kedilerini, plajda çıplak yürümektenkorkan ayaklarını, birilerine benzettiği yüzleri, hüzünlü Molly Malone’un neşelişarkısını, üç kere çevrilen kapı kilitlerini… Kapalı, kapalı, kapalı… Pıt, pıt,pıt…

Bütün kitaplar yürüyüp yürüyüpgittiler.

Sonra bir martı simidini düşürdü;bir köz parçası avucunda üşürdü. Bizim sokağımızda yürüyen martılar var.Artılar var, eksiler var, aksiler var, seksiler var. Bir keresinde bir martıSeco’nun ağzından simidini kapmıştı. Martı küfür etmişti. Kadın közü avucundasıktı. Adam ağladı, kadın baktı.

Sevdiğini sevdiğine vardırmamışannesi. Annesi o adamla, bu kadın çok ağlamış. Ağlamasınlar annesi, onlara balgelir bu büberin acısı.

Seve ben senin dillerini seve diyebir türkü hatırlamışlar. Hani ektiğin saksıda büberin kırmızı oldu mu? Yiyeyimdesem acıma canım bana, dalları doldu mu?

Çenesine sapan taşı değesicederdi anneannem. Dillerini arı soksun derdi babannem. İnsan sevdiğine böyleeder mi?

Bazen deniz kıyısında esintiolmaz. Islanmayalım diye sandalyelerimizi kucaklar, dalga kıranlardanuzaklaşırız.

Uzaklaşırız çünkü dalga kıranlar dalgalarıkırmaz. Şehirleri sulara kırdırır. İnsanlar denize bakar bakar, bu savaşaağlarlar. İnsanlar bilmez bilmez ağlarlar bazen.

Gönlünü alayım, nerelere koyayım?Islanmasın, bak şuraya koydum. Üstünü örteyim mi? Kapatayım mı ışığı? Bekleyimmi uyuyana kadar?

O zaman şimdi gidelim biz; sonrabelki yine geliriz.