23 Aralık 2017 Cumartesi

Paul Éluard / Ne Plus Partager



ARTIK PAYLAŞMA

Deliliğin akşamında, çıplak ve aydınlık,
Boşluk sözcüklerimin biçimlerinin şeyleri arasında,
Sözcüklerin bilinmeyen biçimleri,
Bir serseri, boğazındaki kayışı gevşeten
Ve akisleri alan kementten.

Ağaçların ve çitlerin arasında,
Duvarların ve çenelerin arasında,
Şu büyük kuşun titremeleri arasında
Ve beni hüzne boğan tepenin,
Boşluk bakışlarımın biçimini taşıyor.

Gözlerim faydasız,
Tozun saltanatı bitti,
Yolların saçları, mantosunun katları vardır,
O kaçmaz, ben kımıldamam,
Kesildi tüm köprüler, gökyüzü bir daha geçmeyecek,
Bir daha göremem.
Dünya, bütün savaşların zirvesindeki
Evrenime kayıtsız.
Kan mevsiminin rengi beynimde solduğu zaman,
Bu insanın gününün aydınlığını fark edebilirim,
Benim olanı,
Özgürlüğün sersemliğini fark edebilirim,
Sarhoşluğun ölümünü,
Düşün uykusunu,

Ah benim kendi yansımalarım! Benim kanlı yansımalarım!

Çev: İrem Nas